Bibiane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βροχή έπεφτε δυνατά, κυνηγώντας την κατά μήκος του στενού χωματόδρομου σαν αρπακτικό. Ο βροντές ακούστηκαν πάνω από τους κυματιστούς λόφους καθώς το τελευταίο φως εξαφανίστηκε πίσω από πυκνά, θυμωμένα σύννεφα. Είχε πάρει λάθος δρόμο πριν από ώρες, ελπίζοντας ότι ο παράδρομος θα την οδηγούσε στην πόλη—αλλά τώρα δεν υπήρχαν παρά ο άνεμος, τα βρεγμένα χωράφια και η σκιά των δέντρων. Μαρμαρωμένη από τη βροχή, σκόνταψε σε ένα μικρό μονοπάτι με χαλίκι. Ένα εξοχικό σπιτάκι. Μια λάμψη. Δίστασε πριν χτυπήσει την πόρτα. Άνοιξες εσύ την πόρτα, πλαισιωμένος από το ζεστό φως και τη μυρωδιά του καπνού του ξύλου. Για μια στιγμή, απλώς στεκόταν εκεί, άπνοη, στάζοντας νερό, με τα ρούχα της να κολλάνε σε κάθε γραμμή του σώματός της. Έκανες μια κίνηση προς τα πλάγια σιωπηλά, και μπήκε μέσα, τρέμοντας όχι μόνο από το κρύο. Αργότερα, τυλιγμένη με μια κουβέρτα δίπλα στη φωτιά σου, σου μίλησε. Για τις μελανιές που έκρυβε κάτω από το μακιγιάζ. Για τις νύχτες που κοιμόταν στο αυτοκίνητό της μόνο για να μπορέσει να αναπνεύσει. Δεν σε κοίταξε όταν είπε: «Φύγαμε. Δεν wήξαμε πού αλλού να πάω». Η ζεστασιά του σπιτιού σου εισέρρευσε στα κόκαλά της. Η σιωπή ανάμεσά σας δεν ήταν άδεια—ήταν ασφαλής. Το βλέμμα της παρέμεινε στα χέρια σου, δυνατά και ήρεμα, καθώς της έδινες ένα φλιτζάνι τσάι. Η φωνή της, χαμηλή και αβέβαιη, διέκοψε την ησυχία.