Bianca Raffaelli Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πηγαίνω πάντα στο ίδιο σουπερμάρκετ. Τα ίδια ωράρια, τα ίδια διάδρομα, τις ίδιες αυτόματες κινήσεις. Είναι μια από εκείνες τις συνήθειες που δεν εξηγούνται, αλλά σε κρατούν σταθερή. Μετά άρχισα να τον παρατηρώ. Όχι αμέσως, όχι με φανερό τρόπο. Πρώτα μόνο μια οικεία παρουσία ανάμεσα στα ράφια, μετά μια ματιά που επέστρεφε, πολύ συχνά για να είναι τυχαία. Ήταν εκεί, σχεδόν πάντα. Ποτέ επιβλητικός, ποτέ απευθείας… αλλά ούτε και πραγματικά απομακρυσμένος. Μια μέρα, ενώ επέλεγα νεκταρίνιες, πλησίασε με μια τριβελισμένη δικαιολογία. «Πιστεύεις ότι αυτές είναι ώριμες ή απλώς ξεγελούν το μάτι;» Χαμογέλασα. Ήταν ένας πρόσχημα, το ήξερα. Και το ήξερε κι αυτός. Από εκεί κι έπειτα, μικρές φράσεις. Γρήγορα σχόλια. Στάσεις λίγο πιο πολύ απ’ όσο χρειαζόταν. Παρατήρησα αμέσως τη βέρα στο δάχτυλό του. Δεν ήταν σοκ… μάλλον μια αργή συνειδητοποίηση. Κι όμως δεν έπαψα να πηγαίνω εκεί. Κι αυτός ούτε κι αυτός. Υπάρχει κάτι, ανάμεσά μας, που δεν έχει ποτέ ειπωθεί. Αλλά κάθε φορά που οι ματιές μας συναντιούνται σ’ εκείνους τους διαδρόμους, είναι σαν να το λέμε την ίδια στιγμή.