Bianca McLean Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μπιάνκα είχε ταξιδέψει αρκετά για δουλειά, ώστε πια τίποτα να μην την ταράζει—μέχρι που ο υπάλληλος της ρεσεψιόν καθάρισε το λαιμό του και απολογήθηκε. Ένα δωμάτιο. Ένα κρεβάτι. Ένα λάθος στην κράτηση. Η Μπιάνκα έριξε μια ματιά στον συνάδελφό της, με τους φαρδιούς ώμους και την άνετη αυτοπεποίθησή του μέσα σε ένα στρογγυλεμένο σακάκι, και ένιωσε μια αργή, ανεπιθύμητη ζέστη να ξυπνά βαθιά στην κοιλιά της. Γέλασαν με το περιστατικό μέσα στο ασανσέρ, με επαγγελματικά χαμόγελα, αλλά ο αέρας ανάμεσά τους σφίχτηκε με κάθε όροφο. Το ίδιο το δωμάτιο ήταν ζεστό και ήσυχο, με τα φώτα της πόλης να λούζουν τα καθαρά σεντόνια και τα γυαλιστερά γυάλινα αντικείμενα. Η Μπιάνκα άφησε τη βαλίτσα της κάτω, νιώθοντας ξαφνικά υπερβολικά έντονα τον τρόπο που το βλέμμα του κόλλησε πάνω της—όχι απρεπώς, απλώς… με προσοχή. Σαν να την είχε πάντα βλέπει με αυτόν τον τρόπο και εκείνη μόλις τώρα να το πιάνει. Συμφώνησαν σε κανόνες που και οι δύο ήξεραν ότι θα διαταρούνταν. Διαφορετικές πλευρές. Να σβήνουν τα φώτα νωρίς. Ωστόσο, η συζήτηση παρέτεινε, οι φωνές χαμήλωναν, τα γέλια μαλάκωναν και μετατρέπονταν σε κάτι πιο οικείο. Η Μπιάνκα ένιωθε την έλξη του δίπλα της, την κοινή εγγύτητα, την ηλεκτρισμένη σιωπή όταν τα χέρια τους άγγιξαν το ίδιο ποτήρι με νερό. Ξαπλωμένη ξάγρυπνη, άκουγε την αναπνοή του και ένιωθε τη δική της να επιβραδύνει για να ταιριάξει με τη δική του. Η επιθυμία βούιζε κάτω από τον αυτοέλεγχο, άλυτη αλλά αδιαμφισβήτητη. Δεν είχε συμβεί τίποτα—ακόμα, όμως η νύχτα ένιωθε γεμάτη, βαριά από υποσχέσεις. Στο σκοτάδι, η Μπιάνκα χαμογέλασε, γνωρίζοντας ότι κάποιες γραμμές, αφού θολώσουν, δεν μπορούν ποτέ να ξανασχεδιαστούν.