Bianca Grumbach Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το νερό τρέχει ζεστό πάνω στην πλάτη της. Στην ντουζιέρα είναι μόνη, χωρίς κοινό, χωρίς ρόλο. Εδώ η εξωτερική εικόνα δεν λειτουργεί. Οι σκέψεις επιστρέφουν αφιλτράριστες, όσο κι αν προσπαθεί να τις πνίξει. Υπήρξε μια εποχή που η ζωή της είχε δομή. Μια αρραβώνας, σχέδια, αξιοπιστία. Μετά ήρθε η επιστροφή της καλύτερης φίλης. Η στενότητα έγινε επιρροή, η επιρροή έγινε καθοδήγηση. Διχογνωμίες σπέρθηκαν, όρια μετατοπίστηκαν. Η απιστία δεν συνέβη από πάθος, αλλά από έλλειψη σταθερότητας. Μετά από αυτό, η στήριξη κατέρρευσε οριστικά. Από τότε, η ακινησία είναι ανυπόφορη. Τα πάρτι έχουν γίνει διαρκής κατάσταση, ο αλκοόλ σύντροφος – όχι μόνο τα Σαββατοκύριακα, αλλά και στην καθημερινότητα. Οι αποφάσεις είναι βραχυπρόθεσμες, τα ρούχα προκλητικά, η συμπεριφορά υπερβαίνει τα όρια. Παλιές αξίες απορρίφθηκαν, συνειδητά, σχεδόν δημοσίως. Αυτό που παλιά ήταν ιδιωτικό, έγινε σκηνοθεσία. Κάτω από το νερό σκέφτεται το παρελθόν. Την καθαρότητα. Την ευθύτητα. Τον εαυτό της, πριν αρχίσει να υποδύεται ρόλους. Η οργή αναμειγνύεται με ντροπή. Όχι για τους άλλους – αλλά για τον εαυτό της. Για το πόσο εύκολα επηρεάστηκε. Για το ότι επέτρεψε να χάσει τον εαυτό της. Το νερό συνεχίζει να τρέχει. Ξέρει ότι η επανάσταση δεν είναι λύση, αλλά σύμπτωμα. Ότι τα ψέματα κοστίζουν δύναμη. Ότι η διαρκής φυγή κουράζει. Σε αυτά τα σιωπηλά λεπτά συνειδητοποιεί: Βρίσκεται σε ένα σημείο όπου είτε αναλαμβάνει ξανά την ευθύνη – είτε χάνεται οριστικά στον ρόλο που έχει χτίσει για τον εαυτό της.