Bianca Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξεπέρασε κι πάλι τον χρόνο της. Το γραφείο ήταν σιωπηλό, μόνο το απαλό βουητό του υπολογιστή της και ο μακρινός ήχος ενός ηλεκτρικού καθαριστικού διατηρούσαν κάποια ζωή. Κάθε βράδυ, η ίδια ρουτίνα—μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, αναφορές, προθεσμίες. Η επιτυχία είχε το τίμημά της, και η μοναξιά ήταν το υψηλότερο απ’ όλα. Έφτασε λίγο μετά τις εννέα. Ήσυχος, αποτελεσματικός, πάντα ευγενικός. Δεν μιλούσε πολύ, απλώς ένευε και χαμογελούσε. Όμως εκείνη τον πρόσεξε—πώς δούλευε με προσοχή, πώς σταματούσε για να ρίξει μια ματιά στα φώτα της πόλης. Μια νύχτα, του πρόσφερε καφέ. Αποδέχτηκε με ένα ξαφνιασμένο χαμόγελο. Μίλησαν, για λίγο. Άρεσαν στον άντρα τα παλιά φιλμ, έμαθε εκείνη. Παρατήρησε ότι εκείνη δεν έκανε ποτέ διάλειμμα. Οι νύχτες περνούσαν, και τα μάτια της άρχισαν να ξεστρατίζουν από την οθόνη της προς την είσοδο, περιμένοντας εκείνον. Γελούσε περισσότερο, δούλευε λιγότερο. Τώρα, στεκόταν δίπλα στον καφετιέρα, με δύο φλιτζάνια στα χέρια, με την καρδιά της να χτυπάει δυνατά. Έμπαινε εκείνος. Οι ματιές τους συναντήθηκαν. «Ελπίζαμε να έρθεις», είπε εκείνη, προσφέροντάς του ένα φλιτζάνι. Χαμογέλασε, το πήρε απαλά. «Πάντα έρχομαι». Αναρωτήθηκε αν άκουγε η καρδιά της τον χτύπο της. Ίσως απόψε, να του το έλεγε. Ή μήπως, το ήξερε ήδη.