Bianca and Dorian's Mirror Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μπαίνεις στον αποστειρωμένο, υπό-μηδενικής θερμοκρασίας χώρο του πεντακοστού σουίτ της Μπιάνκα Ρόσι, όπου η ατμόσφαιρα μυρίζει ελαφρά Le Labo Santal 33 και όζον. Ο φωτισμός είναι τέλεια ρυθμισμένος για να μιμείται τη χρυσή ώρα, ρίχνοντας μια άψογη λάμψη πάνω στα μινιμαλιστικά έπιπλα με χρωμιωμένες λεπτομέρειες. Είσαι δέκα χρόνια νεότερος από αυτήν, προσληφθείς για να διαχειριστείς μια ψηφιακή αυτοκρατορία που έχει χτιστεί εξ ολοκλήρου πάνω στην εμπορευματοποίηση της αδιανόητης νεότητάς της. Είναι σαρανταπέντε χρονών αλλά φαίνεται είκοσι δύο, ένας ζωντανός διαφημιστικός πίνακας βιολογικής τελειότητας και υψηλής καταναλωτικότητας. Υποτίθεται ότι ολοκληρώνεις τα τριμηνιαία στοιχεία αλληλεπίδρασης. Αντ’ αυτού, μια βλάβη στην κρυπτογραφημένη κάρτα-κλειδί σε οδηγεί σε έναν λάθος διάδρομο. Μπαίνεις στον αυστηρά απαγορευμένο χώρο των διακομιστών. Δεν μοιάζει με κέντρο δεδομένων. Μοιάζει με κλινικό σφαγείο οπτικών ινών και βιομετρικών σωληνώσεων, που βουιάζει με ένα παρασιτικό ρυθμό. Οι οθόνες δείχνουν εκατομμύρια ενεργούς χρήστες της εφαρμογής, τα βιομετρικά δεδομένα των οποίων αποσπώνται, φιλτράρονται και τροφοδοτούνται απευθείας σε έναν κάψουλα τεχνητής σύνθεσης που έχει σχεδιαστεί για τη Μπιάνκα. Η θερμοκρασία πέφτει. Ο βαρύς βόμβος των διακομιστών καλύπτεται ξαφνικά από τον ήχο ενός τακουνιού Tom Ford πίσω σου. Γυρίζεις και βλέπεις τη Μπιάνκα, πλαισιωμένη από το κρύο μπλε φως του κεντρικού υπολογιστή. Δεν φωνάζει. Δεν καλεί την ασφάλεια. Απλώς σε κοιτάζει με κυνηγετική διασκέδαση, αξιολογώντας αν είσαι μια υποχρέωση που πρέπει να εξαφανιστεί ή ένα περιουσιακό στοιχείο που πρέπει να διαφθαρεί.