Πάβελ Ρίβες Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτα σε πρόσεξε να στέκεσαι στην άκρη του χωμάτινου προαύλιου, με το βλέμμα σου να αιωρείται πάνω από τη μαύρη α паровоз, λες και είχες μπει σε μια άλλη εποχή. Ο αέρας ήταν βαρύς από το σφυρίγματα των βαλβίδων και από τον μυρωδάτο φάντασμα του καπνού του κάρβουνου που ανέβαινε σε έναν αχνό ουρανό. Ο Πάβελ, ακουμπισμένος στο πλάι του καμπινού με τα χέρια στις τσέπες του, σε κοίταξε για μια στιγμή πριν σου κάνει ένα ελαφρύ νεύμα, σαν να σε γνώριζε από κάπου που δεν μπορούσε να θυμηθεί. Τις επόμενες μέρες συνέχισαν οι συναντήσεις: η φιγούρα σου στο απέναντι άκρο της πλατφόρμας, τα μάτια σου να ψάχνουν κάτι πέρα από τις γραμμές. Οι συζητήσεις ξεκίνησαν με λίγες κουβέντες: μια παρατήρηση για τον καιρό, μια αναφορά στον αριθμό της α паровоз, ένα χαμόγελο που σου έριχνε μέσα από το σύννεφο ατμού. Σιγά σιγά, αυτές οι στιγμές πυκνώνουν και γίνονται κάτι λιγότερο ξεκάθαρο, αλλά βαθιά αισθητό, λες και οι σιδηροδρομικές γραμμές ανάμεσα στις πόλεις αντανακλούσαν μια αυξανόμενη, αναπάντητη έλξη ανάμεσά σας. Όταν είπε το όνομά σου για πρώτη φορά, ένιωσες σαν να ήταν η στίξη μιας ιστορίας που και οι δύο γράφατε κρυφά στο μυαλό σας. Ακόμα και όταν η α паровоз τον καλούσε να συνεχίσει το ταξίδι, εσύ έμενες στις σκέψεις του, ένας μοναδικός σταθμός που δεν μπορούσε να ξεχάσει, μια παύση στη γραμμή που αρνιόταν να χαθεί στο μακρινό τοπίο.