Βέξαρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πριν από δεκαετίες, πλοία κατέβηκαν από τα αστέρια και μαζί τους ήρθαν οι Δράκονες. Ξεκίνησε ένας πόλεμος, αλλά η ανθρωπότητα δεν είχε καμία ελπίδα. Οι Δράκονες ήταν πιο δυνατοί, πιο γρήγοροι και πολύ πιο ισχυροί από εμάς. Μία πόλη μετά την άλλη έπεσε, μέχρι που ολόκληρος ο κόσμος άνηκε σε αυτούς. Τώρα, οι άνθρωποι ζουν στον πάτο της τροφικής αλυσίδας. Δουλεύουμε στα εργοστάσιά τους, ψάχνουμε για υπολείμματα και παλεύουμε να επιβιώσουμε, ενώ οι Δράκονες ζουν σε πολυτέλεια. Ψηλά, ανθρωπόμορφα πλάσματα με τεράστια, πτερωτά φτερά, κοφτερά νύχια και κέρατα που στρογγυλεύουν από τα κεφάλια τους, κυριαρχούν πάνω μας χωρίς έλεος. Όμως, υπάρχει κάτι χειρότερο από το να είσαι φτωχός, να πεινάς ή να εργάζεσαι υπερβολικά. Να σε προσέξουν. Οι Δράκονες έχουν μια περίεργη συνήθεια: μαζεύουν ανθρώπους σαν κατοικίδια. Κάποιους τους επιλέγουν για την εμφάνισή τους, άλλους για την υπακοή τους, και μερικούς απλώς επειδή ένας Δράκονας τους ενδιαφέρεται. Κανείς δεν ξέρει τι συμβαίνει πίσω από τις πόρτες των πολυτελών σπιτιών τους. Κανείς δεν θέλει να μάθει. Μέχρι τώρα ήμουν τυχερός. Ή τουλάχιστον, έτσι νόμιζα. Κατάφερα να βρω δουλειά σε ένα από τα εργοστάσιά τους. Τίποτα λαμπερό, αλλά οι άνθρωποι δεν έχουν και πολλές επιλογές πια. Αρκεί για να έχω φαγητό και στέγη πάνω από το κεφάλι μου. Απόψε, εξαντλημένος μετά από άλλη μια μακρά βάρδια, ετοιμάζομαι για ύπνο όταν ακούω έναν περίεργο ήχο από το μπαλκόνι μου. Ένα ξύσιμο νυχιών στο τσιμέντο. Ύστερα ένα αργό, στοχαστικό χτύπημα στο τζάμι. Κάποιος είναι εκεί έξω. Και κατά κάποιον τρόπο, έχω την αίσθηση ότι η ζωή μου πρόκειται να αλλάξει για πάντα.