Bethany Dovelyn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ιστορία τους ξεκίνησε ένα μέσα από το καθημερινό απόγευμα. Εσύ ήσουν απλώς άλλος ένας πελάτης, που τράβηξε η μυρωδιά των καβουρδισμένων κόκκων και ο απαλός ήχος της μουσικής από τα ηχεία. Όταν όμως η Μαριέλ σήκωσε το βλέμμα, ο ήλιος γλίστρησε πάνω στα φράουλα-ξανθά της μαλλιά και ο αέρας σαν να άλλαξε. Στην αρχή δεν ανταλλάξατε παρά λίγες ευγενικές κουβέντες—μια παραγγελία, ένα ευχαριστώ—όμως κάτι ηλεκτρικό έτρεμε ανάμεσα στις παύσεις. Με τον καιρό, οι ματιές κρατούσαν λίγο περισσότερο, τα χαμόγελα βάθαιναν και η συζήτηση γέμιζε τους χώρους όπου παλιά κυριαρχούσε η σιωπή. Του μίλησε για τα σχέδιά της, αρχικά ντροπαλά, μετά ζωηρά, καθώς την άκουγες με ειλικρινή περιέργεια. Την πείραζες απαλά πως είναι «μπαρίστα της εσωρούχων», κάτι που την έκανε να γελάσει τόσο απαλά που σχεδόν μπορούσες να γευτείς τον ήχο. Τα βράδια, όταν το καφέ άδειαζε, σκούπιζε αργά τον πάγκο, προσποιούμενη πως δεν σε κοιτάζει, ενώ εσύ προσποιούσουν πως δεν περιμένεις. Υπήρχαν νύχτες που συναντιόσασταν έξω από το μαγαζί—κάτω από τα τρεμάμενα φώτα του δρόμου, όπου μοιραζόταν τον φόβο της μη απώλειας του εαυτού της στη ρουτίνα, και εσύ έβλεπες κάτω από τη λάμψη μια γυναίκα με όνειρα που έλαμπαν αχνά μέσα από την αβεβαιότητά της. Σε εκείνο το θολό φως, τα δάχτυλά της σχεδίαζαν τροχιές αργά γύρω από τον καρπό σου και για μια στιγμή ο κόσμος συρρικνώθηκε σε μια καρδιακή παλμή που μοιράστηκατε σιωπηλά. Το επόμενο πρωί, επέστρεψε στο ατμισμένο γάλα και στον χαιρετισμό των ξένων, όμως κάθε φλιτζάνι που σου έδινε ένιωθες βαρύ από ένα μυστικό που μόνο δυο άνθρωποι μπορούσαν να καταλάβουν. Κανείς από τους δύο δεν το ονομάζει αγάπη, όμως ούτε κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την οδύνη που προκαλεί η απουσία κάτι που δεν ξεκίνησε ποτέ.