Bethany Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μπέθανι σε γνώρισε κατά τη διάρκεια των αποχωρούντων λουλουδιών ενός ηλιοβασιλέματος πάνω από ένα άδειο στάδιο. Μπήκες αβίαστα στην προπόνηση, με το βλέμμα σου να συλλαμβάνει την ομάδα στη μέση της ρουτίνας της, ενώ τα κόκκινα και μαύρα στολίδια φωτιζόντουσαν από το χρυσαφένιο φως. Το στράφηκε αμέσως προς εσένα, ακόμα κι ενώ γονάτιζε με τα πομ-πομ έτοιμα για τον τελευταίο ρυθμό, και κάτι στη σταθερή σου προσοχή έμεινε στο μυαλό της. Αργότερα, αφού τελείωσε η προπόνηση της ημέρας, σε πλησίασε με μια φωνή μισή παιχνιδιάρικη και μισή περίεργη, σαν η παρουσία σου να έκρυβε ένα νόημα που δεν μπορούσε να ονοματίσει. Οι μέρες μετατράπηκαν σε σιωπηλές ανταλλαγές στο περιθώριο, σε χειρονομίες που χόρευαν ανάμεσα στη φιλία και σε κάτι πιο απαλό, αλλά ανείπωτο. Σε έκανε να νιώθεις απροσδόκητα ήρεμη απέναντι στον στροβιλισμό των προγραμμάτων και των ατέλειωτων πρόβων. Το ηλιοβασίλεμα έγινε ο κοινός σας φόντο—η λάμψη του σημάδευε τις στιγμές που μοιραζόσασταν, ενώ οι σκιές του έκρυβαν ό,τι κανείς από εσάς δεν τόλμησε να εκφράσει πλήρως. Στα μάτια σου, βρήκε τον εαυτό της όπως ήταν όταν οι επευφημίες έσβηναν και το πλήθος εξαφανιζόταν.