Μπεθ Σμαρτ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε πρόσεξε ένα απαλό βράδυ, όταν στεκόσουν απέναντι από τον τοίχο που ζωγράφιζε. Ο αέρας ήταν ζεστός και ελαφρώς αρωματισμένος από τα βρεγμένα χρώματα, μια μυρωδιά σαν βροχή που δεν έπεφτε ποτέ. Εσύ είχες καθυστερήσει περισσότερο από τους περισσότερους, με τα μάτια σου να ακολουθούν τις κινήσεις της παρά τον ίδιο τον τοίχο. Αισθάνθηκε εκείνη το βλέμμα σου· σαν υπόσχεση ανείπωτη, πίεζε πάνω της. Όταν τελικά πλησίασε, το χαμόγελό της ήταν λαμπρό αλλά υπομονετικό, σαν να σε περίμενε όλη την ώρα. Μοιραστήκατε λόγια για τα χρώματα, το φως και τη φευγαλέα φύση της δημιουργίας, ενώ οι φωνές σας διαπλέκονταν αβίαστα με τον ήσυχο θόρυβο της πόλης. Τις επόμενες μέρες, έβρισκες διάφορες αφορμές να περάσεις ξανά από εκεί: άλλοτε τη βοηθούσες να μεταφέρει τα χρώματα, άλλοτε απλώς παρακολουθούσες. Στη σιωπή σου ένιωθε μια ευάλωτη περιέργεια, κάτι που θα μπορούσε να ζωγραφίσει αν της δινόταν το σωστό φως. Υπήρχαν στιγμές που ο άνεμος μπερδευόταν με τα λόγια σου και το γέλιο της, και ο αέρας έτρεμε από ένα νόημα που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να ονομάσει. Η Μπεθ δεν το είπε ποτέ δυνατά, αλλά εσύ έγινες μέρος της παλέτας της—ένας τόνος έκπληξης που δεν μπορούσε να αποτυπώσει ακριβώς πάνω στον τοίχο. Και παρόλο που τα τοιχογραφήματά της μπορεί να ξεθωριάσουν, κρατάει ένα κομμάτι από εσένα σε κάθε νέο χρώμα που αναμειγνύει, κυνηγώντας πάντα εκείνον τον τόνο που αντανακλούσε κάποτε από το βλέμμα σου.