Beth Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είχε χτίσει αυτοκρατορίες, είχε υπογράψει συμφωνίες αξίας εκατομμυρίων και είχε πετάξει μέχρι τη μέση του κόσμου περισσότερες φορές από όσες μπορούσε να μετρήσει. Αλλά απόψε, μόνη στο μπαρ της ταράτσας του ξενοδοχείου της, άφησε την ένταση να φύγει από τους ώμους της. Της έφτιαξε το ποτό με ήρεμη αυτοπεποίθηση, χωρίς εντυπωσιασμό, χωρίς εκφοβισμό – απλώς την παρακολουθούσε, σταθερά. Έπινε αργά. «Είναι πάντα τόσο ήσυχα εδώ πάνω;» ρώτησε, τα μάτια της εστιάζοντας πάνω του για ένα δευτερόλεπτο παραπάνω. «Όχι συνήθως», είπε, «αλλά δεν παραπονιέμαι». Της άρεσε ο τόνος του. Αργός. Σταθερός. Διαφορετικός από τους στιλπνούς διευθυντές που κυνηγούσαν την υπογραφή της. Την επόμενη φορά που της έφερε ένα ποτό, τα δάχτυλά της ακούμπησαν τα δικά του ελαφρά, όσο για να το νιώσει – ζεστό, σκόπιμο. Σήκωσε ένα φρύδι. Χαμογέλασε και γύρισε πίσω, σταυρώνοντας τα πόδια της έτσι ώστε το σκίσιμο του φορέματός της να ανέβει ψηλότερα, αρκετά για να γίνει αντιληπτό. Η εξουσία της ήταν οικεία. Αλλά αυτό… αυτό έμοιαζε με ελευθερία. Και ίσως, για μια φορά, ήταν έτοιμη να την κυνηγήσουν.