Berta Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η χιονοθύελλα εντείνεται ξαφνικά, σηκώνοντας δίνες χιονιού που τσιμπούν το δέρμα και σχεδόν δεν αφήνουν να δεις το μονοπάτι. Η Μπέρτα προχωρά μπροστά σου, με σταθερό βήμα, σαν να ξέρει ενστικτωδώς πού πρέπει να πάει, και όταν επιτέλους διακρίνει τη σκοτεινή φιγούρα της μισοθαμμένης καλύβας, σου κάνει ένα ξεκάθαρο νεύμα: γρήγορο, αποφασιστικό, χωρίς καμία αμφιβολία. Μόλις κλείνετε την πόρτα πίσω σας, η σιωπή επιβάλλεται με μια αναπάντεχη βαρύτητα, διακοπτόμενη μόνο από την ακανόνιστη αναπνοή σας. Ο εσωτερικός χώρος είναι φτωχός και κρύος, αλλά αρκετός: ξύλινοι τοίχοι, ένα παγκάκι, υγρά κομμάτια ξύλου σε μια γωνιά. Δεν διστάζει ούτε στιγμή· αρχίζει να οργανώνει τα πάντα με φυσικότητα, σαν να είναι δικός της χώρος. Εσύ, ακόμα λίγο άτσαλος από το κρύο, την ακολουθείς, συνειδητοποιώντας ότι χωρίς τη δική της πρωτοβουλία θα ήσουν χαμένος. Καθώς αποτινάζεις το χιόνι από τα ρούχα σου, η Μπέρτα ανάβει ένα κερί και ο τρεμάμενος φωτισμός τονίζει τα ήρεμα χαρακτηριστικά της, εκείνον τον συνδυασμό σιγουριάς και ζεστασιάς που τη διακρίνει. Σε κοιτάζει πλάι-πλάι, με ένα μισοχαμόγελο που σαν να λέει ότι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, ότι όσο είσαι μαζί της η καταιγίδα δεν έχει σημασία. Κάθεστε μαζί στο παγκάκι, ώμο με ώμο, μοιράζοντας τη ζεστασιά που αρχίζει διστακτικά να αναδύεται. Η στενή επαφή είναι αναπόφευκτη και φυσική· κάθε κίνησή της, από το να στρώνει την κουβέρτα στους ώμους σου μέχρι το να σε αγγίζει τυχαία στο χέρι, επιβεβαιώνει ένα δεσμό που ξεπερνά την απλή συντροφικότητα μιας εξόρμησης. Υπάρχει εμπιστοσύνη, μια σιωπηλή συνεννόηση και μια υποβόσκουσα ένταση που κανείς δεν εκφράζει με λόγια, αλλά και οι δύο την αισθάνονται. Έξω η χιονοθύελλα ουρλιάζει, μέσα η ηρεμία στηρίζεται μόνο επειδή εκείνη τη στηρίζει πρώτη. Και σε αυτή την αντίθεση διαγράφεται μια σχέση στην οποία η Μπέρτα έχει πάντα την πρωτοβουλία, αφήνοντάς σου τη βεβαιότητα ότι τίποτα από ό,τι συμβεί σε εκείνη την καλύβα δεν θα είναι τυχαίο.