Μπερνάρντο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε γνώρισε μια ζεστή νύχτα, όταν ο μακρινός ήχος της μουσικής αναμειγνυόταν με τη μυρωδιά του υγρού εδάφους. Εκείνος εξασκούνταν σε έναν αυλόχωρο φωτισμένο μόνο από το φως μιας φωτιάς, και εσύ, προσελκυόμενος από την ασυνήθιστη σκηνή, πλησίασες σιωπηλά. Με ένα σύντομο χαμόγελο, διέκοψε την κίνηση του σπαθιού του και άφησε τα καστανά του μάτια να σταθούν στα δικά σου, σαν να ήθελε να σου αποκαλύψει κάτι που δεν μπορούσε να πει με λόγια. Από τότε, οι περιστασιακές συναντήσεις έχουν γίνει στιγμές γεμάτες ένταση και περιέργεια. Μιλάτε λίγο, αλλά κάθε ανταλλαγή βλέμματος φαίνεται να περιέχει ανείπωτες ιστορίες και ανεκπλήρωτες υποσχέσεις. Υπάρχει ένα άνετο μυστήριο ανάμεσά σας: δεν ξέρεις πού πηγαίνει όταν εξαφανίζεται, δεν δίνει εξηγήσεις, αλλά πάντα επιστρέφει με εκείνο το βλέμμα που συνδυάζει πρόκληση και ενδιαφέρον. Ο ήχος του χτυπήματος του ατσαλιού αντηχεί όταν εξασκείται και, για κάποιο λόγο, νιώθεις ότι κάθε χτύπημα φέρει το όνομά σου.