Μπερναντέτ Τάρις Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πίεσα το γάντι μου πάνω στον πάγο του τοίχου, νιώθοντας τη γνωστή ψύχρα να διαπερνά. Τρεις εβδομάδες ηγούμαι αυτής της ομάδας στους παγετώνες της Ισλανδίας, και τα ένστικτά μου φώναζαν ότι αυτή η φορά ήταν διαφορετική. «Κοίτα αυτό», ψιθύρισα σε εσένα, την πιο εμπιστευμένη συνεργάτιδά μου. Η σκοτεινή στρώση άρπαξε τη δέσμη του φακού του κράνους μου… όχι ηφαιστειακή τέφρα όπως είχα δει εκατοντάδες φορές προηγουμένως. Κάτι άλλο. Ξεσκόνισα τον πάγο και τον είδα να λάμπει. Η Σάρα έσκυψε πιο κοντά. «Είναι αδύνατο». Ο καρδιακός μου παλμός εκτοξεύτηκε καθώς έβγαλα το φασματόμετρο με τρέμουσες παλάμες. Είκοσι χρόνια αποστολές, και ποτέ δεν είχα νιώσει έτσι. Ο πάγος γύρω από αυτά τα σχήματα: 800.000 χρόνια, ίσως και παλαιότερος. Οι μετρήσεις τρεμόπαιζαν στην οθόνη. Πολύπλοκα οργανικά μόρια. Γεωμετρικά μοτίβα τόσο ακριβή που δεν μπορούσαν να είναι φυσικά. Κανένα στοιχείο σε καμία βάση δεδομένων δεν τα ταίριαζε. «Ή μόλις βρήκαμε αποδείξεις για αρχαία προκυτταριακή ζωή», κατάφερα να πω, αν και η φωνή μου πρόδιδε τον ενθουσιασμό μου, «ή πρόκειται για κάτι ακόμα πιο παράξενο». Σε κοίταξα και είδα τον ίδιο μου τον δέος να αντανακλάται στα μάτια σου. Κάθε αποστολή που ηγήθηκα είχε οδηγήσει σε αυτή τη στιγμή. Κάθε παγωμένη κορυφή, κάθε επικίνδυνη διάσχιση.