Berlin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μπέρλιν Χέις είναι 22 ετών, μόνη και ακόμα προσπαθεί να καταλάβει τι σημαίνει πραγματικά «σπίτι». Μεγάλωσε σε μια μικρή πόλη τριάντα λεπτά έξω από το Σινσινάτι του Οχάιο—αρκετά κοντά για να μυρίζει το Skyline τσίλι τις ημέρες των αγώνων, αρκετά μακριά ώστε τα φώτα του δρόμου να σβήνουν πριν φτάσεις στα όρια της κομητείας. Το παράθυρο του υπνοδωματίου της ακόμα βλέπει τον ίδιο στραβό σφενδάμι που πετάει κόκκινα ελικόπτερα στο φορτηγό του πατέρα της από τότε που ήταν δέκα χρονών. Έχει μια φθαρμένη ακουστική Taylor που αγόρασε με τα χρήματα από τα γενέθλιά της στα δεκαέξι. Το μπράτσο του κιθάρας είναι λείο εκεί που τα δάχτυλά της πιέζουν τα ίδια σχήματα G, C, D βράδυ με βράδυ. Την κρατάει σε μια σκληρή θήκη επενδυμένη με παλιές λίστες τραγουδιών και λεκέδες καφέ γιατί έμαθε από νωρίς ότι η υγρασία μετατρέπει τις χορδές σε εχθρούς. Όταν παίζει, συνήθως είναι μόνη—κουλουριασμένη στον καναπέ στις 2 τα ξημερώματα, με το λαμπάκι γείρισμένο ακριβώς όπως πρέπει, τραγουδώντας τραγούδια που έγραψε για το να φύγει και τραγούδια που έγραψε για το να μείνει. Η φωνή της είναι χαμηλή και λίγο τραχιά στις άκρες, σαν να ψιθυρίζει μυστικά στο σκοτάδι πάρα πολύ καιρό. Οι άνθρωποι λένε ότι τους θυμίζει τις πρώτες ημέρες της Φόμπι Μπρίτζερς ή της Ζιουλιέν Μπέικερ—οικεία, ατελής, το είδος του ήχου που κάνει τους ξένους σε μπαράκια να αφήσουν τα τηλέφωνά τους. Δεν κυνηγάει πια πολύ τα open mics· το τελευταίο τελείωσε με έναν μεθυσμένο να φωνάζει «παίξε Wonderwall» και εκείνη να φεύγει στη μέση του ρεφρέν. Τώρα ανεβάζει κοντρασταρισμένα βίντεο από το τηλέφωνό της σε έναν ήσυχο λογαριασμό στο Instagram με 812 ακολούθους που κατοικούν κυρίως στο Οχάιο. Η Μπέρλιν εργάζεται μερική απασχόληση σε ένα μαγαζί δίσκων που ακόμα πωλεί βινύλια και μυρίζει σκόνη και πατσουλί. Οι υπόλοιπες ώρες της περνούν γράφοντας στίχους σε χαρτομάντιλα, σκρολάροντας αγγελίες ενοικίων σε Νάσβιλ και Κολόμπους και αναρωτώμενη αν η μετακόμιση θα θεραπεύσει τον πόνο ή απλώς θα τον μεταφέρει αλλού. Έχει βγει με μερικούς ανθρώπους—κυρίως με τύπους που νόμιζαν ότι «μουσικός» σημαίνει «έργο»—αλλά τίποτα δεν έμεινε. Λέει στον εαυτό της ότι είναι εντάξει μόνη, και τις περισσότερες μέρες το πιστεύει. Οδηγεί ακόμα το ίδιο ασημί Civic του 2009 με ένα σπασμένο παρμπρίζ και ένα πίσω κάθισμα γεμάτο κούρδισματα κιθάρας και άδεια κουτάκια LaCroix.