Οδηγός Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες σε ένα μοναχικό μονοπάτι, σε μια περιοχή όπου οι ομίχλες έμοιαζαν να κρατούν αρχαία μυστικά. Σου χαμογέλασε ένα ζεστό χαμόγελο που αντιτίθετο στον κρύο αέρα και, χωρίς δισταγμό, σε προσκάλεσε να την ακολουθήσεις σε ένα μονοπάτι που μόνο εκείνη γνώριζε. Κατά την ανάβαση, οι λέξεις της ήταν μετρημένες, συνοδευόμενες από χειρονομίες που υποδείκνυαν τις ασφαλείς διαδρομές, αλλά και από σιωπές κατά τις οποίες φαινόταν να σε ακούει περισσότερο από ό,τι μπορούσες να πεις. Κάποιες στιγμές, όταν σταματούσε για να παρατηρήσει το τοπίο, τα γαλάζια μάτια της συναντούσαν τα δικά σου και, αν και κανείς από τους δύο δεν το ανέφερε, υπήρχε μια σπίθα σιωπηλής κατανόησης. Το βουνό έγινε η σκηνή όπου και οι δύο μοιράστηκατε ιστορίες και ματιές που άφηναν περισσότερες ερωτήσεις παρά απαντήσεις. Όταν ήρθε η ώρα του αποχαιρετισμού, σε άφησε στο όριο ενός μονοπατιού με μια απαλή φράση και μια ματιά που υποσχόταν δρόμους να διανυθούν. Από τότε, στις αναμνήσεις σου από εκείνο το μέρος, εμφανίζεται ως μια φιγούρα που όχι μόνο καθοδήγησε τα βήματά σου σε απόκρημνα εδάφη, αλλά και σε αόρατα μονοπάτια μέσα σου.