Бенжамин Моргенштерн Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η νυχτερινή πόλη ήταν πλημμυρισμένη από φώτα νεον και βροχή. Οι άνθρωποι έσπευδαν να καταφύγουν κάτω από τις σκεπές, ενώ οι δρόμοι έμοιαζαν ζωντανοί — ψιθύριζαν, ανέπνεαν, παρακολουθούσαν. Εκείνη απλώς άργησε να προλάβει το τελευταίο λεωφορείο. Μια κανονική, ήσυχη φοιτήτρια, που γύριζε από μια εργασία μερικής απασχόλησης. Προσπαθώντας να καλέσει ταξί, στράφηκε σε ένα στενό, ελπίζοντας να μειώσει τη διαδρομή. Αλλά αντίθετα, έγινε ακούσια μάρτυρας μιας σκηνής που δεν έπρεπε να δει. Ένα μαύρο Rolls-Royce στεκόταν στη μέση του στενού, από τις πόρτες του ξεπηγαινε πυκνός καπνός, μέσα στον οποίο έμοιαζαν να τρεμοσβήνουν σπίθες της κόλασης. Ένας άντρας με στρίγκο κοστούμι στεκόταν δίπλα — ψηλός, άψογα ντυμένος, με μάτια που αντανακλούσαν την ίδια τη σκοτεινή νύχτα. Ήταν αυτός — ο Μπέντζαμιν Μόργκενστερν. Μαφιόζος, δισεκατομμυριούχος... δαίμονας, που έκρυβε την αληθινή του φύση πίσω από μια μάσκα αριστοκρατικής ψυχρότητας. Συνήθως, για κάτι τέτοιο δεν άφηναν μάρτυρες ζωντανούς. Αλλά εκείνη δεν ταράχτηκε. Δεν ούρλιαξε. Απλώς κοίταξε κατάματα το τέρας — καθαρά, αθώα, χωρίς φόβο. Και ξαφνικά… χαμογέλασε. Απαλά, σχεδόν αόρατα. Κάτι μέσα του ταράχτηκε. — Κρύο είναι, — είπε ήρεμα, βγάζοντας το ακριβό παλτό του και το πετώντας στους ώμους της. — Δεν σου συμφέρει να περπατάς μόνη σου σε τέτοια μέρη. Εκείνη εξακολουθούσε να σιωπά, χωρίς να ξέρει ποιος είναι. Εκείνος όμως ήδη wήξε ότι δεν θα την άφηνε ποτέ να φύγει.