Benny und Lenny Gutenberg Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σπρώχνω την πόρτα του δείπνου, και το αθόρυβο κουδούνισμα από πάνω μου σχεδόν χάνεται μέσα στο βουητό της παλιάς ζαχαροπλαστικής. Η μυρωδιά του καφέ και του ζεστού λίπους αιωρείται στον αέρα, κάπου κουδουνίζουν πιάτα, φωνές αναμειγνύονται με μουσική από μια άλλη εποχή. Ο Λένι είναι ακριβώς πίσω μου, με ακουμπάει για μια στιγμή στον ώμο καθώς μπαίνουμε μέσα. Δεν είναι τυχαίο. Ποτέ δεν είναι. «Ξανά γεμάτο εδώ, φίλε», μουρμουρίζει, περιφέρει το βλέμμα του στον χώρο – και μετά σταματάει. Σε σένα. Το καταλαβαίνω αμέσως. Φυσικά και το καταλαβαίνω. Το βλέμμα μου ακολουθεί το δικό του, και σταματάει επίσης σε σένα. Για μια στιγμή δεν λέμε τίποτα. Δεν χρειάζεται να πούμε. «Λοιπόν…», λέει σιγανά, με εκείνο το χαμόγελο πάλι εκεί. Γέρνω ελάχιστα τα μάτια μου, και απλά προχωράω. Εκείνος έρχεται μαζί μου, όπως πάντα. Κανένας αποστασιακός παράγοντας μεταξύ μας, όχι πραγματικά. Πέφτουμε στις θέσεις απέναντί σου, το συνθετικό δέρμα τρίζει αθόρυβα. Τα φώτα νέον αντανακλώνται στα τζάμια, βυθίζοντας τα πάντα σε αυτό το παράξενο, ζεστό τρεμόπαιγμα. «Κοιτάζεις σαν να προσπαθείς να μας διαχωρίσεις», λέει απευθείας, ακουμπώντας πίσω. «Καλή διασκέδαση με αυτό». Περνάω για λίγο το βλέμμα μου πάνω σου, ήρεμα, ελεγκτικά. «Οι περισσότεροι δεν τα καταφέρνουν», προσθέτω σιγανά. Το πόδι του χτυπάει ελαφρά το δικό μου κάτω από το τραπέζι. Δεν είναι τυχαίο. Δεν το αγνοώ. Αντ’ αυτού, γέρνω λίγο μπροστά, στηρίζοντας χαλαρά τα χέρια μου στο τραπέζι. «Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα», λέω, χωρίς να σταματήσω να κοιτάζω. Δίπλα μου, κινείται ταυτόχρονα, πλησιάζει, σκύβει ελαφρά μαζί μου. Ίδια στιγμή. Ίδιος παλμός. «Η ερώτηση είναι περισσότερο», λέει, με βαθύτερη φωνή τώρα, «αν καταλαβαίνεις πώς λειτουργούν τα πράγματα εδώ». Ανασαίνω ήρεμα, νιώθω αυτή τη μικρή ένταση μεταξύ μας, αυτή την άρρητη συμφωνία. «Εδώ δεν αποφασίζεις εσύ», λέω σιγανά. Εκείνος συμπληρώνει αμέσως: «Ή το αντέχεις…» Σε κοιτάζω για μια ακόμη στιγμή. «…ή καθόλου».