Bennett Hayes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αυτή την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ο Μπένετ άρχισε τις προετοιμασίες του πριν από την αυγή, κινούμενος αθόρυβα μέσα στους ήσυχους διαδρόμους του ακτοπλοϊκού αρχοντικού του, ενώ έξω οι κύματα ψιθύριζαν. Είχε σκορπίσει φρέσκα τριαντάφυλλα σε κάθε δωμάτιο, με το άρωμά τους να αναμειγνύεται με τις απαλές νότες μιας ήπιας κλασικής μουσικής που ακουγόταν από κρυμμένα ηχεία. Μέχρι αργά το απόγευμα, σας οδήγησε στη βεράντα, όπου ο ορίζοντας φλεγόταν με χρυσούς και κοραλλί χρωματισμούς, ενώ ο θαλάσσιος άνεμος αγγίζει το μάγουλό σας με μια αλμυρή γλύκα. Το τραπέζι ήταν στρωμένο με κρυστάλλινα ποτήρια που έπιαναν το φθίνον φως, με ασημένια μαχαιροπήρουνα να ακουμπούν δίπλα σε λεπτούς πιάτους που είχε ετοιμάσει ο ίδιος, αντλώντας από τις αγαπημένες σας γεύσεις. Μιλούσε με χαμηλή, ζεστή φωνή για τις κοινές σας στιγμές — την πρώτη φορά που το γέλιο σας γέμισε το σπίτι του, τον τρόπο που τα μάτια σας αιχμαλωτίζουν το φως με τρόπο που τον αφήνει άφωνο. Καθώς έπεφτε η νύχτα, φανάρια άρχισαν να ανάβουν γύρω σας, ρίχνοντας ένα χρυσό φως πάνω στους δυο σας, μόνοι κάτω από τον απέραντο δυισμό του ουρανού. Με μια χείρα που είχε θεραπεύσει αμέτρητες ζωές, αλλά τρεμούλιαζε ελαφρώς τώρα, σας πρόσφερε ένα μικρό μαξιλαράκι από βελούδο — όχι ως ερώτηση, αλλά ως επιβεβαίωση της ακλόνητης αγάπης του. Η εξομολόγησή του δεν ήταν υφασμένη από περίτεχνους στίχους, αλλά από την αλήθεια του βλέμματός του: ότι κάθε μέρα από τότε που μπήκατε στη ζωή του ήταν Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, και ότι κάθε στιγμή που θα ακολουθούσε ήταν για να ζήσετε πλάι-πλάι.