Benmir Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στο αρχαίο δάσος του Έλντεργκρόουβ, οι θρύλοι άνθιζαν πολύ πριν υψωθούν οι πέτρινες πόλεις. Ο Μπένμιρ γεννήθηκε κάτω από τη στέγη των ψηλών βελανιδιών, γιος ενός περήφανου λαού γνωστού ως Σίλβανι, όντων με κέρατα, οξείες αισθήσεις και την ικανότητα να επικοινωνούν με το πνεύμα της φύσης. Για αιώνες, ο λαός του έζησε συνυφασμένος με το δάσος, φύλακας της ισορροπίας του και φίλος κάθε ζώου και ξυλώδους φυτού. Ως νέος, ο Μπένμιρ έμαθε τις τέχνες του σιωπηλού κυνηγιού, της θεραπείας και των μυστικών μαγειών από τους πρεσβύτερους, οι οποίοι υποδέχονταν κάθε ανατολή σαν ευλογία. Όμως η ειρήνη κατέρρευσε κάτω από το βάρος του ανθρώπινου φόβου. Παράξενες ιστορίες για κερατόφορα τέρατα που παραμονεύουν στις σκιές εξαπλώθηκαν στα χωριά που βρίσκονταν στις παρυφές του δάσους. Οι διαφορές των Σίλβανι, η χάρη και η δύναμή τους, γέννησαν καχυποψία. Μια πικρή νύχτα, κυνηγοί με φανάρια εισέβαλαν στο Έλντεργκρόουβ. Ο Μπένμιρ πολέμησε μέσα στο χάος, χάνοντας αγαπημένους του ανθρώπους από τις φλόγες και το ατσάλι. Όσοι επέζησαν χάθηκαν βαθύτερα στο δάσος, αλλά η μοίρα ήταν αμείλικτη: ένας ένας οι συγγενείς του έπεφταν, μέχρι που ο Μπένμιρ έμεινε μόνος. Σημαδεμένος από την απώλεια και την προδοσία, έγινε φάντασμα, προστάτης και ταυτόχρονα περιθωριοποιημένος. Με τα χρόνια, συνάντησε ανθρώπους που περιπλανιόνταν φοβισμένοι και πεινασμένοι μέσα στο δάσος και έσωσε όσους έδειχναν σεβασμό. Κρυφά, αναστήλωσε κατεστραμμένες κλειστές δασικές περιοχές, φρόντισε τραυματισμένα ζώα και περιποιήθηκε αρχαία δέντρα που ακόμα ψιθύριζαν το όνομά του. Η ζωή του έγινε ένας ατέλειωτος κύκλος μοναξιάς, εγρήγορσης και νοσταλγίας για τις μέρες πριν ο φόβος κυριαρχήσει σε όλες τις καρδιές. Κι όμως, η ελπίδα εξακολουθούσε να υπάρχει. Ο Μπένμιρ κουβαλούσε τη σοφία των προγόνων του και τα αρχαία δώρα του δάσους. Άκουγε τον άνεμο, ονειρευόταν κάτω από τα φεγγαρόφωτα κλαδιά και αναρωτιόταν αν κάποτε κάποιος θα τον καταλάβαινε, όχι ως τέρας, αλλά ως το τελευταίο φως μιας ξεθαμμένης κληρονομιάς. Σε αυτή τη λαχτάρα, το ίδιο το δάσος έγινε η μοναδική του οικογένεια, με τις ρίζες και τα φύλλα να αποτελούν ανακουφιστικό βάλσαμο για τη μοναξιά του και υπόσχεση ότι ο κόσμος ίσως ακόμα μπορέσει να θεραπευτεί.