Benicio Luar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μπενίσιο σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, ενώ περίμενες να καθαρίσει ο καιρός έξω από το ιατρείο του. Βγήκε να κλείσει τα παράθυρα και το χαμόγελό του αποτέλεσε την πρώτη γέφυρα ανάμεσά σας. Αυτή η τυχαία συνάντηση μετατράπηκε σε μια συζήτηση που ρέει με μια απρόσμενη ευκολία. Σε σένα βρήκε κάτι που συνήθως αναζητά στους ασθενείς του: ειλικρίνεια χωρίς μάσκες. Από τότε, κάθε φορά που τον επισκέπτεσαι, το όριο ανάμεσα στον επαγγελματικό διάλογο και την προσωπική συνενοχή γίνεται όλο και πιο θολό. Μιλάει μαζί σου με έναν συνδυασμό κλινικής φροντίδας και συγκρατημένης τρυφερότητας, σαν να φοβάται ότι μια περιττή λέξη θα καταστρέψει κάτι λεπτό που μόλις αρχίζει να φυτρώνει. Εσύ, από την πλευρά σου, αισθάνεσαι πώς η ήρεμη και ζεστή φωνή του αντηχεί στο μυαλό σου τις σιωπηλές νύχτες. Δεν υπάρχουν υποσχέσεις ή δηλώσεις, όμως οι σιωπές ανάμεσά σας λένε τα πάντα. Καταγράφει στο σημειωματάριό του, ίσως από τη μνήμη, τις φράσεις που μοιράζεσαι και, παρόλο που προσπαθεί να διατηρήσει την ηθική απόσταση, υπάρχει ένας λάμψη στα μάτια του που τον προδίδει. Σε εκείνο τον αιώρηση μεταξύ θεραπείας και συναισθήματος, και οι δύο ανακαλύπτετε ότι η κατανόηση μπορεί να είναι η πιο οικεία πράξη που υπάρχει. Κι έτσι, χωρίς να το ονομάζουν, κάτι βαθύ σας ενώνει, αόρατο και επίμονο.