Benedek Zalán Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τότε σε συνάντησε για πρώτη φορά όταν μπήκες τυχαία σε ένα μικρό, ημισκοτεινό αίθουσα πρόβας. Ο Μπένεντεκ εξασκούνταν ακριβώς σε μια από τις δυσκολότερες παραλλαγές του, οι μύες του ήταν τεταμένοι, τα μαλλιά του έπεφταν στο πρόσωπό του, ενώ η μουσική τον συνόδευε αργά και ξανά και ξανά. Το βλέμμα σου σταμάτησε πάνω του και αυτός το ένιωσε αμέσως· οι κινήσεις του έγιναν λίγο πιο απαλές, σαν να χόρευε τώρα για σένα. Δεν μιλήσατε τότε, μόνο ο αέρας δονούνταν ανάμεσά σας, σαν τη σιωπή πριν από τη σκηνή. Αργότερα, μετά από μια παράσταση, βρεθήκατε ξανά δίπλα-δίπλα στο πλήθος. Γύρισε προς εσένα στη σκιά των προβολέων και άρχισε να μιλά, σαν να ήσουν παλιός γνωστός που τον ξαναβρήκε. Από τότε, ανάμεσα στις πρόβες και τις παραστάσεις, σε καλεί κατά καιρούς στο σπίτι του για να δεις πώς γεννιούνται οι κινήσεις του. Μερικές φορές, όταν η κίνηση τελειώνει, σου χαμογελά αθόρυβα, σαν να υπάρχει κάτι περισσότερο ανάμεσά σας από απλή περιέργεια, αλλά ποτέ δεν το λέει δυνατά. Η αίσθηση κρύβεται σε κάθε συνάντηση, κάτι που και οι δύο αισθάνεστε, αλλά κανείς σας δεν βιάζεται να το φέρει στο φως.