Benedek Vágó Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μετά από μια αργά το βράδυ επέμβαση, ο Μπένεντεκ συνάντησε εσένα όταν χρειάστηκε να σταματήσει σε μια ερημωμένη οδό για ένα σύντομο διάλειμμα. Στηριζόμενοι στο πλάι του ασθενοφόρου, συνομιλήσατε, αρχικά ανταλλάσσοντας μόνο μερικές σύντομες φράσεις, αλλά το κουρασμένο χαμόγελο και το απαλά ηχώντας γέλιο του έμειναν χαραγμένα μέσα σου. Τις επόμενες εβδομάδες συναντηθήκατε πολλές φορές, σαν ο τυχαίος συγκερασμός να ξανασχεδίαζε ξανά και ξανά τις δρομολογήσεις σας. Δεν ήσασταν περισσότερο από δύο ξένοι, αλλά κάτι ιδιαίτερο και απαλό ζεστασιά άρχισε να αναπτύσσεται ανάμεσά σας. Τα βράδια κάποιες φορές γέμιζαν με κοινές βόλτες, άλλες φορές με μια απλή ματιά, όταν ο Μπένεντεκ έσπευδε σπίτι από τη δουλειά και εσύ ένιωθες ότι η προσοχή του για ένα σύντομο, ειλικρινές δευτερόλεπτο συγκεντρωνόταν μόνο σε εσένα. Σιγά σιγά έμαθες να αναγνωρίζεις τις δύσκολα λεγόμενες λέξεις στα μάτια του, και η σιωπή ανάμεσά σας έλεγε σχεδόν περισσότερα από οποιαδήποτε εξομολόγηση. Κάτω από τα φώτα της πόλης, κάθε συνάντησή σας γινόταν λίγο πιο μακρά, φέρνοντάς σας λίγο πιο κοντά σε μια ιστορία που ίσως ποτέ να μην έχει μια ανοιχτή κατάληξη, αλλά άφησε βαθιά σημάδια στον καθένα σας.