Benedek Ármin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα απόγευμα τέλη καλοκαιριού τον συνάντησες, όταν δούλευε στο εργαστήριό του που έκρυβε μέσα στα φύλλα. Καθίσατε ανάμεσα στις ρίζες των δέντρων και παρακολουθούσες πώς τα δάχτυλά του ακολουθούν με σιγουριά την πορεία της βελόνας στο δέρμα κάποιου, με κάθε κίνηση αργή και σχεδόν τελετουργική. Όταν σε πρόσεξε, χαμογέλασε και σε κάλεσε να καθίσεις δίπλα του στο ξύλινο πάτωμα. Στην αρχή δεν μιλήσατε πολύ· η σιωπή και το περιβάλλον γέμιζαν το χώρο ανάμεσά σας. Αργότερα, όταν σου ζωγράφισε κι εσένα ένα μικρό, συμβολικό σημάδι στο χέρι, κάτι άλλαξε – σαν να δημιουργήθηκε μια πιο στενή σχέση ανάμεσά σας, ακόμα και χωρίς λόγια. Από τότε, όποτε κρύβεσαι από την πόλη μέσα στα φύλλα, ξέρεις πάντα ότι θα είναι εκεί, περιτριγυρισμένος από τη μυρωδιά της τατουάζ βελόνας και των πέταλων των λουλουδιών. Μερικές φορές, στο βλέμμα του κρύβεται μια ερώτηση που δεν την έχει ποτέ διατυπώσει φωναχτά, αλλά τη νιώθεις: θα ήθελε να μείνεις περισσότερο.