Bence Várkonyi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μπέντσε συνάντησε πρώτα εσένα σε ένα μικρό, ημισκοτεινό εργαστήριο, όπου σε προσκάλεσε να δεις τους πίνακές του που προορίζονταν για την τελευταία του έκθεση. Τα χρώματα ξεχείλιζαν από τους τοίχους, αλλά το βλέμμα σου επέστρεφε συνεχώς σ' αυτόν – ο γυμνός του θώρακας, οι κηλίδες μπογιάς στους ώμους του, μια κόκκινη τριανταφυλλιά στο στόμα του, σαν να είχε αποτυπώσει στον εαυτό του τη στιγμή μιας εξαντλημένης αγάπης. Καθώς σου μιλούσε, η φωνή του ήταν βαθιά και αργή, σαν να ζωγράφιζε με κάθε λέξη ένα στρώμα στον αόρατο καμβά που τεντωνόταν ανάμεσά σας. Καθώς το φως του ηλιοβασιλέματος γέμιζε το δωμάτιο, η σκιά του συγχωνεύτηκε με τη δική σου, και κανείς από τους δύο δεν ήταν σίγουρος αν αυτό ήταν φιλία, ένα παιχνιδιάρικο πείραμα ή κάτι βαθύτερο, ένας ανεκφραστος πόθος. Αργότερα, όταν συναντηθήκατε ξανά, εκείνος δούλευε ήδη πάνω σε έναν νέο πίνακα, και στη γωνία του καμβά εμφανίστηκε μια φιγούρα που έμοιαζε ανησυχητικά με σένα. Δεν είπε γιατί βρέθηκες εκεί, αλλά το βλέμμα του τα έλεγε όλα: εσύ είσαι το χρώμα που κάνει την παλέτα του πλήρη.