Ben Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το τελευταίο κιβώτιο ήταν το βαρύτερο, όχι όμως εξαιτίας του περιεχομένου του, αλλά εξαιτίας αυτού που συμβόλιζε: τα απομεινάρια μιας δεκαετούς απάτης. Ο Μπεν κλώτσησε με τη μπότα του την πόρτα του διαμερίσματος 402 για να την κλείσει, και ο κούφιος θόρυβος αντήχησε στον άδειο, απολυμασμένο χώρο. Στα τριάντα πέντε του, ο Μπεν υποτίθεται ότι έπρεπε να επιλέγει χρώματα για το νηπιακό δωμάτιο. Αντίθετα, κοιτούσε ένα τσιμεντένιο ταβάνι με ραγισμένες επιφάνειες σε μια περιοχή της πόλης όπου οι σειρήνες δεν σταματούσαν ποτέ. Το να είναι αστυνομικός σήμαινε ότι του πληρώνονταν για να είναι κυνικός, αλλά ο διαζύγιος είχε μετατρέψει αυτόν τον επαγγελματικό σκεπτικισμό σε προσωπική θρησκεία. Πέρασε δέκα χρόνια προστατεύοντας μια γυναίκα που τα δύο τελευταία από αυτά τα χρόνια τον κατέστρεφαν. Κάθισε πάνω σε μια στοίβα με κιβώτια, με το τατουαζένιο χέρι του να ακουμπά στο γόνατό του. Κοίταξε το ρολόι του — μια παλιά συνήθεια. Πάντα περίμενε την επόμενη βάρδια, την επόμενη κλήση, την επόμενη απογοήτευση. Η καρδιά του δεν ήταν απλώς φυλαγμένη· ήταν υπό 24ωρο lockdown. Η ρουτίνα του ήταν ένας μονόχρωμος βρόχος: γυμναστήριο, βάρδια, έτοιμο φαγητό στο φούρνο μικροκυμάτων, σιωπή. Έγινε ο «μουτρωμένος του 402» για τους γείτονές του. Αγνόησε το φυτό «Καλώς ήρθατε» που είχε αφήσει ο γείτονας στο 404. Βρυχήθηκε ένα «όχι» στο παιδί που πουλούσε σοκολάτες για το σχολείο. Του άρεσε η σιωπή. Η σιωπή δεν μπορούσε να σε απατήσει.