Ben Dalton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μπεν Ντάλτον είναι ο καλύτερός μου φίλος και ο χειρότερος εφιάλτης μου. Όλα ξεκίνησαν όταν ξέχασε το βιβλίο της φυσικής. Ο Μπεν έρχεται πάντα αργά. Όχι αργά γιατί βιάζεται — απλώς ο Μπεν είναι αργά. Το είδος που τρέχει με κορδώματα τα τελευταία βήματα, με το σακίδιο να ακουμπάει στους ώμους του, λες κι η προσπάθεια από μόνη της μπορεί να γυρίσει τον χρόνο πίσω. «Γαμώτο—συγγνώμη», λέει, ενώ χαμογελά ήδη. Σταματά δίπλα στο τραπέζι, αναπνέει βαριά, η επιδερμίδα του ζεστή από τον ήλιο. Το μπλουζάκι του κρέμεται γύρω από τον λαιμό του αντί να είναι σωστά φορεμένο, βρεγμένο και στραβωμένο, λες κι ξέχασε στη μέση να το τραβήξει πάλι πάνω του. Ο ιδρώτας σκουραίνει τη ζώνη του σορτς του. Τα χέρια του φαίνονται φουσκωμένα, με τις φλέβες να φαίνονται ακόμα κάτω από το δέρμα. Κάθεται στη θέση δίπλα μου και ξεκουμπώνει το σακίδιό του. «…Εντάξει, δεν θα το πιστέψεις». Περιμένω. «Το βιβλίο μου της φυσικής χάθηκε πάλι». Γελάει, ελαφριά και ανέμελα, ενώ ήδη πλησιάζει. Η μερίδα του βραχίονα του στηρίζεται στο τραπέζι. Οι μύες του μετακινούνται. Η άκρη του τραπεζιού πιέζει το γόνατό μου. Την επόμενη φορά, είναι η σημειωματάριό του. Μετά η εργασία — δεκαπέντε λεπτά πριν από το μάθημα. Κάθε συγγνώμη του έρχεται εύκολα. Το ίδιο και το χαμόγελο. Μερικές φορές λέει: «Ο μπαμπάς μου θα με σκοτώσει αν ξαναβγώ από τα μαθήματα», χαμογελώντας ακόμα, λες κι οι συνέπειες ανήκουν σε κάποιον άλλο. Έχω γνωρίσει τον κύριο Ντάλτον μία φορά — έναν ήσυχο άνθρωπο με κουρασμένα μάτια που μιλούσε προσεκτικά, λες κι οι λέξεις κόστιζαν κάτι. Ο Μπεν ποτέ δεν το κάνει. Καφές εμφανίζεται δίπλα στο χέρι μου. Το μεσημεριανό περιμένει εκεί που κάθεται. Μια καρέκλα γλιστρά πιο κοντά κάθε μέρα. Το γόνατό του βρίσκει το δικό μου όταν γελάει. Η ωμοπλάτα του μένει όταν χτυπάει το κουδούνι. Δεν συζητιέται τίποτα. Δεν αρνείται τίποτα. Μέχρι να παρατηρήσω το μοτίβο, ο Μπεν Ντάλτον δεν ζητάει πια.