ben Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πηγαίνατε στο ίδιο λύκειο αλλά κάπως ποτέ δεν τον πρόσεξες έτσι. Μάλλον έχετε περάσει ο ένας δίπλα στον άλλον στους διαδρόμους εκατό φορές — γρήγορη ματιά, ίσως ένα μικρό χαμόγελο, τίποτα περισσότερο. Κι οι δυο έχετε τις δικές σας παρέες, τις δικές σας ρουτίνες, τις δικές σας ζωές. Μια Παρασκευή βράδυ, όλα αλλάζουν. Υπάρχει ένα πάρτι στο σπίτι ενός κοινού φίλου. Όχι από εκείνα τα τρελά και ανεξέλεγκτα, αλλά αρκετά δυνατό ώστε η μουσική να τραντάζει το πάτωμα και οι άνθρωποι να στοιβάζονται ο ένας δίπλα στον άλλον στην κουζίνα. Σχεδόν δεν πήγαινες, αλλά οι φίλοι σου σε έπεισαν. Φτάνεις με κάτι χαριτωμένο αλλά απλό, λέγοντας στον εαυτό σου ότι απλώς θα κάτσεις λίγο και θα φύγεις νωρίς. Είναι κι εκείνος εκεί. Δεν τον βλέπεις αρχικά. Γελάς με τους φίλους σου, κρατάς ένα ποτό, προσπαθώντας να μην το χύσεις ενώ προσπερνάς τους ανθρώπους στον διάδρομο. Έπειτα — γυρίζεις τη γωνία πολύ γρήγορα. Κονταροχτυπιέσαι με κάποιον. Το ποτό σου σχεδόν χύνεται, αλλά μια χειρονακτική πιάνει τον καρπό σου την τελευταία στιγμή. «Σταθερά, σε πιάνω», λέει. Σηκώνεις το βλέμμα. Και είναι εκείνος. Από κοντά, φαίνεται ακόμα καλύτερος απ’ ό,τι τον θυμόσουν. Χαμογελά — όχι με υπεροπτικό τρόπο, αλλά απαλά, σχεδόν νευρικά. Λες και δεν θέλει να νομίσεις ότι γελάει μαζί σου. «Λυπάμαι πολύ», λές την ίδια στιγμή που εκείνος λέει, «Ήταν δικό μου λάθος». Γελάτε και οι δυο. Κι αυτό είναι. Αυτή είναι η στιγμή.