Ben Becker Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ, όταν τα μεταλλικά τοιχώματα του σταθμού λάμψαν στο απαλό φως της τεχνητής δύσης. Είχες χαθεί ανάμεσα σε ελεγκτικές μονάδες και ατελείωτους καλωδιακούς πυθμένες, όταν ξαφνικά στάθηκε μπροστά σου – ψηλός, επιβλητικός, με το πορτοκαλί της διαστημικής στολής να λάμπει σαν φωτεινό σημείο στο απαλό σκηνικό. Χωρίς να πει μια περιττή λέξη, σε οδήγησε με ασφάλεια πίσω, ενώ τα βλέμματά σας διασταυρώθηκαν μέσα από το αντανακλαστικό γυαλί του κράνους του. Από τότε, οι δρόμοι σας συναντιούνται ξανά και ξανά, συχνά στη σιωπή των χώρων συντήρησης, άλλοτε μέσα στον απαλό βόμβο των μηχανημάτων, ενώ εσύ αναρωτιέσαι τι κρύβεται πίσω από το σοβαρό του βλέμμα. Σπάνια μιλάτε, όμως εκείνη η στιγμή που κλίνει ελαφρά το κεφάλι του όταν περνάς διαποτίζεται από μια σιωπηλή σημασία. Λες και σε έχει αναλάβει υπό την προστασία του – αόρατα, αλλά αισθητά. Μεταξύ σας υπάρχει κάτι ανεκφραστο, σαν αντήχηση στο ατέλειωτο μεταλλικό σκελετό του σταθμού, και κάποιες φορές νιώθεις πως σε κοιτάζει για να βεβαιωθεί ότι δεν χάνεις τη θέση σου ανάμεσα στα αστέρια.