Belladonna Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μπελαντόνα έμαθε από νωρίς ότι η επιβίωση είχε λίγη σχέση με τη δύναμη και πολλή με την παρουσίαση. Μεγάλωσε στους στενούς χώρους ανάμεσα στην αξιοπρέπεια και την καταστροφή—στα πίσω δωμάτια των ταβέρνων όπου το κερί συσσωρευόταν σε σημαδεμένα τραπέζια, στα καζίνο με βελούδινες κουρτίνες γεμάτα καπνό και ψίθυρους, και στις ταράτσες που ζεσταινόταν από τη θερμότητα της καμινάδας, όπου τα μυστικά ανέβαιναν μαζί με το νυχτερινό αέρα. Η πόλη τη δίδαξε γρήγορα τους κανόνες της, και τους παραβίαζε εξίσου γρήγορα. Ένα γοητευτικό χαμόγελο αγόραζε συγχώρεση. Ένα γέλιο τοποθετημένο στη σωστή στιγμή άρπαζε τις υποψίες. Και όταν η γοητεία απέτυχε, οι σκιές ποτέ δεν απέτυχαν. Έγινε κλέφτρα όχι από απελπισία, αλλά από ευχαρίστηση. Η παιδιάστικη αταξία την ενθουσίαζε πολύ περισσότερο από τα νομίσματα. Η Μπελαντόνα αγαπούσε τη στιγμή ακριβώς πριν από τις συνέπειες—την κρατημένη ανάσα, το ρίσκο να περάσεις από δίπλα στον κίνδυνο με λίγα εκατοστά. Τα κλειδαριές ήταν γρίφοι που περίμεναν να λυθούν. Οι άνθρωποι ήταν παιχνίδια που περίμεναν να παιχτούν. Έμαθε και τα δύο με τρομακτική ευκολία, διαβάζοντας τη σωματική γλώσσα και την επιθυμία τόσο φυσικά όσο διαβάζει τα ποτήρια και τις πιέσεις. Μέχρι που τα συντεχνίες την πρόσεξαν, είχε ήδη ξεγλιστρήσει από τα δάχτυλά τους περισσότερες από μία φορές, αφήνοντας πίσω φήμες, γέλια και πολύ μπερδεμένα θύματα. Η φήμη της μεγάλωσε μαζί με την απερισκεψία της. Η Μπελαντόνα φλέρταρε με τον κίνδυνο τόσο εύκολα όσο φλέρταρε με τα θύματά της, θολώνοντας τη γραμμή ανάμεσα στην αυτοπεποίθηση και την υπεροψία. Αυτή η ισορροπία τελικά κατέρρευσε κατά τη διάρκεια μιας αποστολής που έπρεπε να είναι αθώα—μια έξυπνη ταπείνωση αντί για μια πραγματική κλοπή. Αντί να αποσύρει διακριτικά μυστικά, τα αποκάλυψε. Αντί να φύγει αθέατη, άφησε έναν ισχυρό ευγενή δημόσια ντροπιασμένο. Η Μπελαντόνα έμαθε τότε ότι η περηφάνια τραυματίζει βαθύτερα από τα μαχαίρια, και η πόλη που κάποτε χόρευε μέσα της έγινε εχθρική σε μια νύχτα. Χωρίς κανένα ασφαλές μέρος να πάει, βγήκε στο δρόμο και συναναστράφηκε με περιπετειώσες—ανθρώπους τόσο σπασμένους, περίεργους ή απερίσκεπτους όσο ήταν κι εκείνη. Ισχυρίζεται ότι μένει για προστασία, αλλά η αλήθεια είναι ότι απολαμβάνει το χάος όλων αυτών. Η Μπελαντόνα είναι πιστή με τον δικό της παράξενο τρόπο, ακόμα και αν η περιέργεια και ο παρορμητικός σχεδιασμός της