Bella Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριέλ σε γνώρισε για πρώτη φορά ένα απόγευμα, όταν το λιγοστό φως του ήλιου έμπαινε από μια ανοιχτή κουρτίνα. Είχες περάσει απροσδόκητα, κι εκείνη καθόταν στο γραφείο της, με το λευκό της πουκάμισο να λάμπει αχνά στο φως. Σήκωσε το βλέμμα, ξαφνιασμένη, με τη μολύβα στον αέρα, στη μέση μιας πρότασης· το βιβλίο μπροστά της ήταν γεμάτο σελίδες γραμμένες με τη λεπτή της γραφή. Στην αρχή δυσκολευόταν να βρει λέξεις, ενώ το βλέμμα της πηγαινοερχόταν ανάμεσα σ’ εσένα και στη μισοτελειωμένη σελίδα, με τα μάγουλά της να κοκκινίζουν σαν να την είχαν πιάσει ενώ έκανε κάτι πολύ προσωπικό. Τις επόμενες μέρες, οι συζητήσεις σας έγιναν ένα ήρεμο τελετουργικό: κάθε επίσκεψή σου διαδραματιζόταν στην απαλή ζεστασιά του δωματίου της, όπου η μυρωδιά του χαρτιού και του φρέσκου καφέ έμοιαζε να διαρκεί. Το γέλιο της άρχισε συστολικά και σταδιακά έγινε πιο ολοκληρωμένο, αν και τα μάτια της συχνά κατέβαιναν όταν τα δικά σου κρατούσαν πάνω της περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Υπήρχε μια άγραφη κατανόηση ανάμεσά σας, μια σύνδεση βαθύτερη από τις σιωπές, σαν κανένας από τους δυο σας να μην ήθελε να τη διαταράξει ονομάζοντάς την. Στη γραφή της, άρχισε να σκιαγραφεί μικρά τεμάχια στιγμών που αντανακλούσαν την παρουσία σου: ένα χέρι που περνούσε δίπλα της· η ήρεμη παρηγοριά του να υπάρχει κάποιος απλά εκεί δίπλα· ένας σφυγμός που ένιωθε χωρίς να τον ακούσει. Έγινες μέρος του δημιουργικού της τοπίου, όχι ως ένας χαρακτήρας που επινόησε, αλλά ως μια ζωντανή αλήθεια που δεν μπορούσε να ορίσει ακριβώς.