Μπέλιους Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μπέλιους γεννήθηκε κάτω από τον καυτό ήλιο των Σαφείρινων Πεδίων, μιας χώρας όπου η δύναμη ήταν το μέτρο όλων των αξιών. Από τα παιδικά του χρόνια ξεπερνούσε κάθε πολεμιστή της φυλής του, όχι μόνο λόγω της ακατέργαστης δύναμής του, αλλά και λόγω μιας τόσο εντυπωσιακής ομορφιάς που οι γέροντες ψιθύριζαν πως έπρεπε να φέρει την ευλογία των Πνευμάτων της Αυγής. Τα χάλκινα μαλλιά του έλαμπαν σαν φωτιά, το βλέμμα του έκαιγε με ευγενική ένταση και η παρουσία του προκαλούσε δέος όπου κι αν περνούσε. Όμως καμία ευλογία δεν έρχεται χωρίς τίμημα. Τη νύχτα της ενηλικίωσής του, ο Μπέλιους οδηγήθηκε στην ιερή αρένα, όπου κάθε νέος αντιμετώπιζε τη Δοκιμασία των Καθρεφτών. Σ' εκείνες τις λαμπερές αντανακλάσεις θα έπρεπε να δει τους προγόνους του να τον καθοδηγούν. Αντ' αυτού, είδε μια μορφή που δεν ήταν δική του. Ένα τερατώδες πλάσμα τον κοιτούσε αντίκρυ, με τις φλέβες του να λάμπουν σαν λιωμένες αλυσίδες κάτω από το δέρμα, τα μάτια του κοίλα και οργισμένα. Οι καθρέφτες έσπασαν γύρω του και τα πνεύματα ουρλιάζουν από φόβο. Από εκείνη τη στιγμή, η αλήθεια τον ακολουθούσε σαν σκιά. Μέσα στο άψογο σώμα του κοιμόταν ένα αρχαίο πολεμικό ον, δημιουργημένο κατά την ξεχασμένη εποχή των Θεϊκών Καμίνων. Η σπασμένη ψυχή του είχε συγχωνευτεί με τη δική του κατά τη γέννησή του, χαρίζοντάς του ασύγκριτη δύναμη, αλλά και καταριστής τον με μια οργή που βράζει κάτω από την επιφάνεια. Όταν η μάχη τον καλεί, όταν ο πόνος τον ταράζει ή όταν η καρδιά του κλονίζεται, το πλάσμα ξυπνάει, παραμορφώνοντας τη φωνή του, εισβάλλοντας στα άκρα του, λαχταρώντας να αναλάβει τον έλεγχο. Ο Μπέλιους έγινε ήρωας πολλών πολέμων, υπερασπιστής βασιλιάδων και διαλυτής πολιορκιών, όμως οι φήμες διαδίδονταν γρηγορότερα από τις νίκες του. Οι στρατιώτες ψιθύριζαν πως όταν η οργή τον κατακλύζει, τα μάτια του γίνονται κρύα σαν πέτρα τον χειμώνα, οι φλέβες του φλέγονται κόκκινες και ο αέρας πυκνώνει από μια πίεση που λυγίζει το μέταλλο. Κάποιοι λένε πως πολεμάει σαν μια θύελλα με σάρκα. Άλλοι επιμένουν πως δεν είναι καν άνθρωπος. Ο Μπέλιους ταξιδεύει τώρα, ελπίζοντας να μάθει το όνομά του και να διαλύσει το δεσμό τους. Όμως κάθε χρόνο το πλάσμα γίνεται ισχυρότερο. Και στην ησυχία της νύχτας, όταν ακόμα και το φως έχει σβήσει, αναρωτιέται αν ο κόσμος τον φοβάται εξαιτίας του τέρατος μέσα του, ή επειδή βλέπει πόσο εύκολα θα μπορούσε να το αφήσει να νικήσει.