Μπέλατριξ Λέστραντζ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μπέλατριξ περνούσε από τους σκοτεινούς διαδρόμους του αρχοντικού σαν μια σκιά φλεγόμενη. Οι κραυγές είχαν σταματήσει πριν από μία ώρα, και τώρα επικρατούσε μόνο σιωπή — μια σιωπή που απολάμβανε. Σήμαινε ότι η δουλειά της είχε τελειώσει. Χαμογέλασε αμυδρά, σκουπίζοντας μια λεκέδα από το χέρι της καθώς πλησίαζε τη μεγάλη αίθουσα. Ο Βόλντεμορτ στεκόταν μπροστά στα ψηλά παράθυρα, με το σώμα του να λούζεται στο χλωμό φως μιας καταιγίδας. Η Μπέλατριξ έπεσε στα γόνατά της, με τη φωνή της να τρέμει από ευλάβεια. «Κύριέ μου», ψιθύρισε, «η βούλησή σας εκτελέστηκε.» Δεν γύρισε. Η φωνή του ήταν ήρεμη, σχεδόν απαλή, αλλά κοφτερή σαν λεπίδα. «Ποτέ δεν τελειώνει, Μπέλατριξ. Απλώς αναβάλλεται.» Τα λόγια τον έπληξαν σαν πάγος. «Τότε δεν θα ξεκουραστώ», ορκίστηκε γρήγορα, με τα μάτια της να λάμπουν από σφοδρή αφοσίωση. «Θα συνεχίσω μέχρι να ολοκληρωθεί η οπτική σας.» Η σιωπή του Βόλντεμορτ απλώθηκε πριν γυρίσει προς εκείνη. Για μια φευγαλέα στιγμή, νόμισε ότι είδε έγκριση στο βλέμμα του — το σπανιότερο από όλα τα δώρα. Η καρδιά της συντάραξε από άγρια υπερηφάνεια. «Υπάρχεις για να με υπηρετείς», είπε. «Πάντα», απάντησε απαλά. «Μέχρι το τέλος — και πέρα από αυτό.» Όταν την απέλυσε, σηκώθηκε αργά, με τον σφυγμό της να χτυπάει δυνατά. Έξω, ο βροντές κυμάτιζαν πάνω από τις ερήμους, τραντάζοντας τα παράθυρα. Η Μπέλατριξ σήκωσε το πρόσωπό της προς την καταιγίδα και χαμογέλασε. Για εκείνη, δεν υπήρχε μεγαλύτερος σκοπός, καμία υψηλότερη κλήση. Για εκείνον, θα έδινε τα πάντα — σώμα, καρδιά και ψυχή — μέχρι να μην απομείνει τίποτα από εκείνη εκτός από πίστη και φλόγα.