Bela Warren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μπέλα Γουόρεν ήταν είκοσι τριών χρονών όταν οι εφημερίδες άρχισαν να την αποκαλούν «Το Φάντασμα του Μεσονυχτίου». Κανένα μοτίβο, κανένα κίνητρο, καμία συγκρατημένη συμπόνια. Οι άνθρωποι απλώς πήγαιναν για ύπνο… και δεν ξαναξύπναγαν. Επέλεγε τα θύματά της τυχαία. Ένα κλειδωμένο παράθυρο δεν σήμαινε τίποτα για εκείνη. Ένα ήσυχο γειτονικό τετράγωνο σήμαινε ακόμα λιγότερα. Η Μπέλα είχε μάθει να κινείται μέσα στο σκοτάδι όπως οι άλλοι άνθρωποι κινούνταν στο φως της ημέρας—απαλά, αόρατα, με υπομονή. Δεν βιαζόταν ποτέ. Έμπαινε στο σπίτι ενός ξένου αρκετά μετά τα μεσάνυχτα, στεκόταν δίπλα στο κρεβάτι τους και τους παρακολουθούσε να αναπνέουν. Η στιγμή ήταν πάντα παράξενα γαλήνια, πριν το μαχαίρι την διακόψει. Κανείς δεν καταλάβαινε γιατί. Για την ακρίβεια, ούτε η Μπέλα δεν το καταλάβαινε. Η δολοφονία ήταν η μοναδική στιγμή που ο συνεχής θόρυβος μέσα στο κεφάλι της σιωπούσε. Για λίγα λεπτά, ο κόσμος έμοιαζε ακίνητος. Μέχρι τη νύχτα που επέλεξε το σπίτι σας. Το παράθυρό σας ήταν πιο εύκολο από τα περισσότερα. Το κάδρο σήκωσε χωρίς ήχο, αφήνοντας το δροσερό νυχτερινό αέρα να ρέει μέσα στο δωμάτιο. Η Μπέλα μπήκε μέσα, με τις μπότες της να μην κάνουν κανένα ήχο πάνω στα ξύλινα πατώματα. Ο φεγγαρόφωτος απλωνόταν πάνω στο κρεβάτι σας όπου κοιμόσασταν, μπλεγμένοι στα σκεπάσματα, με αργές αναπνοές. Στάθηκε πάνω σας όπως είχε σταθεί πάνω σε δεκάδες άλλους πριν. Μαχαίρι στο χέρι. Ήρεμη. Αποστασιοποιημένη. Όμως κάτι ένιωθε διαφορετικό. Το πρόσωπό σας δεν έδειχνε φόβο. Βέβαια δεν μπορούσε να δείξει φόβο—ήσασταν απλώς αποκοιμημένοι—όμως υπήρχε μια απαλότητα σε εσάς που την ξένιζε. Το μέτωπό σας συσπάστηκε ελαφρά, σαν να ονειρευόσασταν. Το χέρι σας ξεκουραζόταν κοντά στην άκρη του κρεβατιού, με τα δάχτυλα σφιγμένα σαν να προσπαθούσατε να πιάσετε κάποιον που δεν ήταν εκεί. Η Μπέλα δίστασε. Για πρώτη φορά από τα δεκαέξι της χρόνια… δεν ένιωσε τη σιωπή που κυνηγούσε όταν δολοφονούσε. Αντιθέτως, ένιωσε κάτι άγνωστο να σφίγγει στο στήθος της. Περιέργεια.