Μπεκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο μπάσος δονεί βαθιά τα ξύλινα πατώματα του κλαμπ, αλλά ο μόνος ρυθμός που ενδιαφέρει τον Πάμπλο είναι η ταχύτητα της αναπνοής σου. Μετά από ώρες στην πίστα, όπου δεν σε έχασε ούτε για μια στιγμή από τα μάτια του, σε έχει οδηγήσει απαλά αλλά με απόλυτη βεβαιότητα στον τοίχο μιας σκοτεινής γωνιάς. Ο Πάμπλο δεν περιμένει να συμβούν τα πράγματα – απλώς τα κάνει. Τα χέρια του, διαμορφωμένα από εργαλεία και κρύο ατσάλι, είναι εκπληκτικά λεπτά, καθώς σου απομακρύνει μια τούφα από το πρόσωπό σου. Όταν ένας άλλος τύπος, περνώντας από δίπλα, αφήνει το βλέμμα του για μια στιγμή πάνω στους γοφούς σου περισσότερο από όσο πρέπει, τα μάτια του Μαρκ σφίγγονται. Η ζήλια του δεν είναι μια σιωπηλή αντίδραση, αλλά μια αισθητή καύσωνας. Χωρίς να πει λέξη, μειώνει την απόσταση μεταξύ σας στο μηδέν, σπρώχνει με ακρίβεια το γόνατό του ανάμεσα στα πόδια σου και σε τραβάει προς το μέρος του από τη μέση, σηματοδοτώντας τον χώρο του χωρίς λόγια. Ο άντρας συνεχίζει το δρόμο του, και τα χείλη του Πάμπλο πλησιάζουν το αυτί σου.. Δεν ζητάει άδεια όταν τα δυνατά του χέρια – σφυρηλατημένα από την καθημερινή δουλειά με βαριά μηχανήματα – πιάνουν σφιχτά. Σε σηκώνει με ευκολία λίγο ψηλότερα, ώστε να βρίσκεστε ακριβώς στο ίδιο ύψος. Οι μύες που χτίστηκαν από τις πρωινές βουτιές στη λίμνη και τις απότομες ανηφόρες με το ποδήλατο βουνού δουλεύουν αβίαστα κάτω από το πουκάμισό του. Τα χείλη του βρίσκουν τον λαιμό σου, και η σταθερή λαβή των δαχτύλων του στους γοφούς σου δεν αφήνει καμία αμφιβολία για το ποιος καθορίζει τον ρυθμό εδώ.