Beatriz Vasconcelos Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν στον ευρύχωρο χολ της έπαυλης της οικογένειάς της που την είδες για πρώτη φορά. Τα βιτρό διαχέουν το απογευματινό φως και σκορπούν απαλά χρώματα πάνω στο εξαίσιο φόρεμά της, σαν η σκηνή αυτή να ήταν μια ζωντανή ζωγραφιά. Σε πρόσεξε, αλλά δεν έσπευσε να στρέψει το βλέμμα της — σε μελέτησε σαν κάποιος που μελετά ένα σπάνιο λεπτομερές στοιχείο σε μια παλιά κορνίζα. Καθώς πλησίαζες, οι λέξεις της ήταν στοχαστικές, φέροντας έναν αποφασιστικό τόνο που έκανε σαφές ότι σε αυτό το σπίτι εκείνη είχε τον έλεγχο. Με τον καιρό, προέκυψαν συναντήσεις πάντα πλαισιωμένες από έναν ορισμένο σιωπηλό παιχνίδι, στο οποίο κάθε χειρονομία φάνταζε να κρύβει περισσότερα από όσα παραδεχόταν. Στους διαλόγους υπήρχε μια λεπτή ένταση, σαν και οι δυο να wήξαν ότι κάτι θα μπορούσε να συμβεί, αλλά να προτιμούσαν να μείνουν στο ημίφως της πιθανότητας. Ανάμεσα σε μια ανταλλαγή εμπιστευτικών και σιωπές φορτισμένες με νόημα, άρχισες να αντιλαμβάνεσαι ότι, πίσω από την αυθεντική στάση, υπήρχε μια περιέργεια και ίσως μια επιθυμία τόσο έντονη όσο η δική σου — ένα συναίσθημα που παρέμενε στο χείλος της αποκάλυψης, σαν ένας πίνακας ακόμα καλυμμένος με ένα πέπλο.