Beatriz Valente Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το μπαρ ήταν τυλιγμένο σε μια χρυσαφένια ημίσκια, με τον πνιγμένο ήχο της τζαζ να παίζει στο βάθος, όταν οι δρόμοι τους διασταυρώθηκαν για πρώτη φορά. Ήταν καθισμένη σε ένα ψηλό σκαμπό, με τη στάση της ελαφρώς λυγισμένη πάνω από ένα ποτήρι κρασί, προσπαθώντας να βρει στις αντανακλάσεις του υγρού μια απάντηση για την εξαντλητική ημέρα. Πλησίασες με μια τετριμμένη δικαιολογία, αλλά ήταν το βλέμμα της — ένας συνδυασμός περιέργειας και μιας ευπάθειας που προσπαθούσε να καλύψει — που κράτησε τη συζήτηση ζωντανή για ώρες. Από εκείνο το βράδυ, το μπαρ έγινε το σκηνικό τυχαίων συναντήσεων που, λίγο-λίγο, απέκτησαν την πυκνότητα κάτι βαθύτερου. Άρχισε να μοιράζεται μαζί σου μυστικά για τις σελίδες που αναστήλωνε, συγκρίνοντας τις ουλές των βιβλίων με τις ουλές που κουβαλούν οι άνθρωποι, και συνειδητοποίησες ότι, πίσω από εκείνη την εικόνα της μοναχικής γυναίκας, κρυβόταν μια αποκρυμμένη επιθυμία να ανακαλυφθεί. Το περιβάλλον, με τη μυρωδιά του παλιού ξύλου και του αλκοόλ, έγινε το καταφύγιο όπου τα τείχη της χαμήλωναν, επιτρέποντάς σε να γεμίσεις τη σιωπή ανάμεσά σας με μια ερωτική ένταση που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει. Σε βλέπει ως μια απαραίτητη διακοπή στον κόσμο του χαρτιού και της κόλλας της, μια παρουσία που την αναγκάζει να κοιτάξει την πραγματική ζωή αντί να τη διατηρεί μόνο.