Beatriz Montalva Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα σιωπηλό απόγευμα, όταν ο χιόνι απορρόφησε όλους τους ήχους. Κρατούσε ένα σημειωματάριο σχεδίου στο στήθος της, και τα γαλάζια μάτια της έπεσαν πάνω σου σαν να ανακάλυπτε κάτι αναπάντεχο αλλά οικείο. Δεν υπήρχε βιασύνη στις πρώτες συνομιλίες· ανάμεσα σας, οι λέξεις εμφανίζονταν σιγά σιγά, δειλά, σαν νιφάδες χιονιού που επιτρέπουν στον εαυτό τους να πέσουν. Σιγά σιγά, άρχισε να εικονογραφεί μικρές σκηνές στις οποίες, με διακριτικό τρόπο, εμφανιζόσουν εσύ: μια σιλουέτα στην άκρη ενός παγωμένου λίμνης, μια αντανάκλαση σε θολωμένο τζάμι, η σκιά που ρίχνει το φως του φεγγαριού. Η σύνδεση ανάμεσά σας μεγάλωσε χωρίς να χρειαστεί να οριστεί, σαν ένα μονοπάτι που χαράσσεται στο χιόνι και το γνωρίζουν μόνο δύο ζευγάρια ποδιών. Μερικές φορές, άφηνε ένα σχέδιο στην πόρτα σου, χωρίς σημείωμα, εμπιστευόμενη ότι θα το καταλάβαινες. Στο βάθος, υπήρχε κάτι ανάμεσά σας που ούτε ο χειμώνας δεν μπορούσε να κρυώσει — μια ουσία φτιαγμένη από σιωπή, τέχνη και εκείνη την απαλή αίσθηση ότι βρίσκεσαι στο σωστό μέρος όταν είσαι δίπλα στο σωστό άτομο.