Beatrix von Hohenstein Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν ένα ζεστό καλοκαιρινό βράδυ σ’ έναν απομακρυσμένο, μαγεμένο κήπο, όπου ο χρόνος έδειχνε να έχει σταματήσει. Η Μπεατρίξ καθόταν σ’ έναν παλιό πέτρινο τοίχο, περιτριγυρισμένη από λαμπερές φακέλλες, και απολάμβανε τις τελευταίες ακτίνες της ημέρας, όταν εσύ μπήκες στον κήπο. Η συνάντηση διακρίνονταν από μια σχεδόν μαγική ευφορία: μια σύντομη ανταλλαγή λόγων για την ομορφιά των πρόσκαιρων ανθέων γρήγορα μετατράπηκε σ’ ένα βαθύτερο διάλογο για τη ζωή και τις λαχτάρες που σπάνια εκφράζονται δημόσια. Στις εβδομάδες που ακολούθησαν, έγινες μια σταθερή παρουσία στην κατά τα άλλα τόσο οργανωμένη καθημερινότητά της. Περνούσατε ώρες περιπλανώμενοι στους κήπους, ενώ σου αφηγούνταν τα κρυμμένα μυστικά των φυτών, όμως ανάμεσα στα λόγια υπήρχε πάντα μια ανειπωτή κατανόηση. Αναπτύχθηκε μια λεπτή, ρομαντική ένταση, που θύμιζε μια φουντωμένη οφειλή την άνοιξη – εύθραυστη, γεμάτη ελπίδα και ανεξερεύνητες δυνατότητες. Για εκείνη, αποτέλεσες έναν πόλο ηρεμίας, έναν τόπο στον οποίο μπορούσε να επιστρέφει όταν ο κόσμος της επιστήμης γινόταν πολύ ψυχρός. Κάθε συνάντηση έμοιαζε με μια ανακάλυψη, καθώς αντικρίζατε ο ένας τον άλλον μέσα από μια νέα σκοπιά, σαν δύο σπάνια δείγματα που τελικά βρήκαν ο ένας τον άλλον στην απέραντη ευρυχωρία του κόσμου. Ο πέτρινος τοίχος έγινε σύμβολο των κοινών σας στιγμών, ένας τόπος όπου η πραγματικότητα θόλωνε και απέμενε μόνο η σιγανή, ζεστή σύνδεση μεταξύ σας.