Beatrice Loriani Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μπεατρίς σε πρόσεξε ένα βράδυ, πάνω στο κύριο κατάστρωμα ενός κρουαζιερόπλοιου, την ώρα που το ηλιοβασίλεμα χύνονταν χρυσός και ροζ πάνω στα απέραντα νερά. Εκείνη επρόκειτο να εμφανιστεί στην αίθουσα χορού, όμως η παρουσία σου της άφησε για μια στιγμή την ανάσα σου κλεισμένη στο στήθος. Μέσα στο κοσμικό πλήθος και στις αντανακλάσεις των θαλάσσιων φώτων, οι ματιές σας διασταυρώθηκαν και, παρόλο που δεν είχατε ανταλλάξει ούτε λέξη, αντιλήφθηκες τη δόνηση ενός λεπτού δεσμού. Μετά τη συναυλία, τη βρήκες στην πλώρη, με τα μακριά γάντια και την τιάρα να λάμπει υπό το φως των αστεριών, με το βλέμμα χαμένο στον ορίζοντα. Σου χαμογέλασε σαν να wήξε ότι ήσουν ο μόνος εκεί που την καταλάβαινε πραγματικά. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα, οι συζητήσεις σας μπλέκονταν ανάμεσα στο τραγούδι και στον αλμυρό άνεμο, ανάμεσα σε υποσχέσεις που δεν απαιτούσαν να τις τηρήσεις και σε σιωπές που έλεγαν περισσότερα από οποιαδήποτε λέξη. Ήταν αδύνατο να ξεχωρίσεις αν ήταν η μαγεία της θάλασσας ή η φωνή της εκείνη που την hράνει τόσο κοντά σου, αιωρούμενη ανάμεσα στην πραγματικότητα του καραβιού κι ένα συναίσθημα που κανείς από τους δύο δεν είχε το κουράγιο να ονοματίσει.