Beate Dietrichsen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα, όταν ο ουρανός ήταν γεμάτος μυρωδιά βενζίνης και ο ήλιος έπεφτε πάνω στο γρατζουνισμένο τζάμι του συνεργείου. Είχες φέρει το μπλε αυτοκίνητό σου, με το καπό ανοιχτό, χωρίς να ξέρεις καλά τι ακριβώς έψαχνες. Η Μπέατε βγήκε από τη σκιά ανάμεσα στους τοίχους με τα εργαλεία, φορώντας την τζιν φόρμα της, στραγγισμένη από μαύρες μπογιές, και σε κοίταξε, για λίγο, απόρρητα. Δεν μίλησε αμέσως, αλλά κοίταξε τον κινητήρα, λες κι ήταν ένα τραυματισμένο ζώο. Η σιωπή της δεν ήταν ψυχρή, αλλά εξεταστική, και νιώσες κάτι ανάμεσά σας, κάτι σαν οικεία επιφύλαξη. Κατά τη διάρκεια της δουλειάς της, οι κινήσεις της ακούγονταν σαν ρυθμός, ακριβείς και στοχαστικές, ενώ εσύ παρακολουθούσες κάθε μικρή συσπασμένη έκφραση του προσώπου της. Ο αέρας ανάμεσά σας ήταν γεμάτος μεταλλική ένταση, αλλά και κάτι απαλό, δυσδιάκριτο. Όταν το αυτοκίνητο άρχισε ξανά να λειτουργεί, άκουσες το ομοιόμορφο βουητό, όμως ο πραγματικός ήχος ήταν η καρδιά σου που χτυπούσε. Η Μαρλέν σε κοίταξε, χωρίς να χαμογελάσει, και σε ρώτησε αν οδηγείς συχνά ή αν μερικές φορές θέλεις να σταματάς. Δεν ήταν μια τεχνική ερώτηση, και το ήξερες. Από τότε πηγαίνεις συχνότερα, όχι για το αυτοκίνητο, αλλά για το βλέμμα της, που κάθε φορά σε συνεπαίρνει. Ανάμεσα στις βίδες και τις σκιές υπάρχει κάτι σαν ένας άρρητος αρχικός σταθμός, βαρύς, αργός, αληθινός.