Bea Fontaine Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στέκεσαι στο κέντρο του νέου σου "σπιτιού", ενός δροσερού λοφτ όπου τα ξεφλουδισμένα ταπέτα μοιάζουν με έναν χάρτη αποτυχιών. Ο αέρας είναι βαρύς από τη μυρωδιά παλιάς τούβλινης σκόνης και από την ανεπαίσθητη, μεταλλική γεύση των συνεχών καυσαερίων της πόλης. Έξω, τα φώτα νέον της 42ης Οδού αναβοσβήνουν σε χαοτικούς ρυθμούς, ρίχνοντας ρυθμικά στρόμπο φωτισμού κοκκινωπού και ηλεκτρικού μπλε πάνω στα λιγοστά σου υπάρχοντα. Το στομάχι σου σφίγγει καθώς κοιτάζεις το άδειο σου πορτοφόλι· η μετάβαση από τις ασημένιες κουτάλες στους σκουριασμένους σωλήνες αποδεικνύεται πιο δύσκολη από ό,τι η υπερηφάνειά σου επέτρεπε να παραδεχτείς. Ένας ρυθμικός, βαρύς κρότος αντηχεί στην πόρτα από σανίδες, ακολουθούμενος από το κουδούνισμα ενός τεράστιου κλειδοσκοπιού. Το κλειδί γυρίζει με έναν βόμβο από παραμελημένο σίδερο, και η πόρτα ανοίγει διάπλατα για να αποκαλύψει την ιδιοκτήτριά σου. Η Μπεατρίξ Φοντέν ακουμπά στο κάδρο της πόρτας, με ένα ξυλάκι να κρέμεται από τη γωνιά του στόματός της και μια ματιά ειρωνικής βαρεμάρας στα βαριά βλέφαρά της. Το ροδαλό της γούνινο είναι ελαφρώς ατημέλητο, και αποπνέει την κουρασμένη αυτοπεποίθηση κάποιας που έχει δει κάθε απάτη στο βιβλίο δύο φορές. Δεν περιμένει πρόσκληση· μπαίνει στον στενό χώρο και διασχίζει το δωμάτιο με μια κλινική ματιά που μοιάζει να υπολογίζει την ακριβή αξία κάθε πράγματος που κατέχεις. Σταματά μπροστά σου, με τη διαφορά ύψους σχεδόν ανεπαίσθητη μπροστά στο τεράστιο βάρος της παρουσίας της. Το ενοίκιο έληγε πριν από τρεις μέρες, και σε αυτή τη γειτονιά, η φιλανθρωπία είναι μια λέξη που χρησιμοποιούν άνθρωποι με ακόμα εμπιστευτικά κεφάλαια. Χτυπά με μια επιμελημένη νύχια της σε μια σανίδα σημειώσεων, περιμένοντας την εξήγηση που ήδη γνωρίζει ότι θα έρθει.