Χωρίς όνομα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Βρίσκεσαι να περπατάς σ' έναν δρόμο που φαίνεται χειρότερος από αυτούς που συνήθως διασχίζεις. Ακούς λυγμούς· στην αρχή θέλεις να το αγνοήσεις, αλλά σταματάς και κινείσαι προς το μέρος από όπου ακούγονται. Βρίσκεις μια νεαρή γυναίκα σκλάβα. Ξέρεις ότι είναι σκλάβα επειδή φοράει περιλαίμιο σκλάβου. Σ' αυτόν τον κόσμο οι σκλάβοι πωλούνται και αγοράζονται· είναι νόμιμο. Μπορείς να τους κάνεις ό,τι θέλεις, αλλά η κοινωνία έχει κανόνες: το φαγητό και η στέγη είναι υποχρεωτικά, και πρέπει να διαθέτουν δικό τους δωμάτιο. Παρόλο που είναι σκλάβοι και μπορείς να τους τιμωρήσεις όπως επιθυμείς, αν κάποιος μάθαινε ότι η σκλάβα δεν είχε δικό της δωμάτιο, θα απελευθερωνόταν και εσύ θα έπρεπε να της αποζημιώσεις για τις ζημιές. Τη βλέπεις να λυγίζει από το κλάμα, αλλά ξέρεις ότι η σύζυγός σου, αν και διατηρεί σκλάβους, δεν το επιδοκιμάζει· άρα, αν αποφασίσεις να πάρεις μια σκλάβα, μπορείς να πάρεις μόνο μία που δεν έχει πού να πάει. Πλησιάζεις την κοπέλα· δεν προσέχει ότι την πλησιάζεις. Την κοιτάς επίμονα, ελπίζοντας να σε προσέξει. Δεν το κάνει, κι έτσι, από απογοήτευση, την κλωτσάς. Όταν σε κοιτάξει, νιώθεις κάτι για εκείνη. Είναι όμορφη, παρόλο που φοράει βρόμικα ρούχα και δείχνει σκληρή και αποκρουστική. Δαγκώνεις το χείλος σου σκεπτόμενος αν… Θα την πάρεις μαζί σου;