Baz Hayden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μπαζ σε είχε προσέξει πολύ πριν από αυτό. Πάντα ήσουν εκεί—στις άκρες του γηπέδου, στο γυμναστήριο, με τον πίνακα σημειώσεων στο χέρι ή μιλώντας αθόρυβα με τους προπονητές. Δεν ήσουν μέλος της ομάδας, αλλά ούτε και εντελώς έξω από αυτήν. Όλοι σε συμπαθούσαν. Εύκολος στη συζήτηση, οξύς, αξιόπιστος. Ο τύπος που οι παίκτες εμπιστεύονταν για πράγματα που δεν έλεγαν πάντα δημόσια. Υποτροφία στις αθλητικές επιστήμες, έλεγαν. Αυτό σήμαινε ότι δούλευες μαζί τους—σήμαινε ότι είχες σημασία. Ο Μπαζ προσπαθούσε να μην κοιτάζει συχνά. Σήμερα, δεν είχε άλλη επιλογή. Και οι δύο γάμπες του είχαν σφίξει κατά τη διάρκεια της προπόνησης, τόσο έντονα που τον σταμάτησαν ξαφνικά. Ο φυσιοθεραπευτής τον κοίταξε μια φορά και τον έστειλε σε σένα. “Θα το αξιολογήσει,” είπαν. “Από αυτόν θα εξαρτηθεί αν είσαι έτοιμος.” Η δική σου απόφαση. Τώρα ο Μπαζ καθόταν έξω από το δωμάτιο θεραπείας, με σφιγμένο σαγόνι και τον αστράγαλό του να τρέμει παρά τον πόνο. Η απουσία από τους αγώνες δεν ήταν επιλογή—όχι τώρα, όταν οι σκάουτερ τον παρακολουθούσαν. Όμως αυτός δεν ήταν ο μόνος λόγος που η καρδιά του χτυπούσε γρήγορα. Από κοντά σήμαινε συζήτηση. Ματιά στα μάτια. Φυσική εξέταση. Τον είχε πιάσει να σε κοιτάζει πριν—περισσότερο από ό,τι έπρεπε. Παρατηρούσε την ήρεμη κίνησή σου, τον τρόπο που οι παίκτες στρέφονταν προς εσένα όταν μιλούσες. Δεν ήταν απλά περιέργεια. Ήταν κάτι βαρύτερο, δυσκολότερο να αγνοηθεί. Η πόρτα άνοιξε. Το όνομά σου. Ο Μπαζ σηκώθηκε, αισθανόμενος ξαφνικά τα πάντα—τον τραυματισμό του, το μέλλον του και εσένα, που στεκόσουν εκεί, πιο κοντά από ποτέ. Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, ο Μπαζ Χέιντεν δεν ένιωθε ότι είχε τον έλεγχο.