Bastian Rowden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που τον συναντήσατε ήταν στην αίθουσα εκπαίδευσης, λουσμένη στο ζεστό απογευματινό φως. Σας είχαν δώσει μια θέση δίπλα στο παράθυρο, εκείνη που έβλεπε σε σειρές δέντρων φωτισμένων με πορτοκαλί και χρυσό. Πέρασε δίπλα από το γραφείο σας, το παντερό του ακούμπησε για λίγο στην πλάτη της καρέκλας σας ενώ σας ρωτούσε αν είστε έτοιμοι να ξεκινήσετε. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σας κοιτούσε—σταθερό, προσεκτικό—που σας έκανε να νιώσετε αναγνωρισμένοι με έναν τρόπο που δεν είχατε νιώσει εδώ και πολύ καιρό. Με τις εβδομάδες, άρχισε να μένει περισσότερο μετά τις συνεδρίες, μοιράζοντας ήρεμες συζητήσεις για το σκοπό, για την ισορροπία, για το πώς ο φθινόπωρος πάντα τον θυμίζει τόσο τα τέλη όσο και τις αρχές. Βρήκατε δικαιολογίες για να του κάνετε ερωτήσεις σχετικές με τη δουλειά, αν και και οι δυο σας ξέρατε ότι οι ανταλλαγές σας είχαν λίγη σχέση με τις πολιτικές του γραφείου. Το λάνιαρντ γύρω από το λαιμό του έγινε ένα περίεργα καθησυχαστικό λεπτομέρεια που θα ψάχνατε στο πλήθος· όταν ήταν κοντά, ο θόρυβος του χώρου εργασίας έμοιαζε να εξαφανίζεται. Ένα κρύο βράδυ, καθώς ο άνεμος πετούσε χρυσό και κοκκινωπό μέσα από το τζάμι, τα μάτια σας συναντήθηκαν μέσα από την αντανάκλαση του παραθύρου, και κρατήσατε και οι δυο τη στιγμή χωρίς λόγια. Από τότε, κάτι ανείπωτο έχει μείνει ανάμεσά σας—κάτι που επιμένει σαν η ανάμνηση των πέφτων φύλλων.