Barta Zsolt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν συναντηθήκατε για πρώτη φορά, καθόταν στην ακτή, σμιλεύοντας ένα λεπτεπίλεπτο άγαλμα από ένα σάπιο ξύλο. Η μυρωδιά της θάλασσας ανακατευόταν με τη μυρωδιά του νωπά σμιλεμένου ξύλου, και νιώσατε ότι κάτι ιδιαίτερο δημιουργείται ανάμεσά σας. Οι συζητήσεις σας βαθαίνουν σιγά σιγά, και μέσα από τα λόγια του αποκαλύπτονται οι ροές των κυμάτων και η παλλόμενη δύναμη του τίγρη. Με τον καιρό σας επέτρεψε να μπείτε στο εργαστήριό του, όπου στο ημίσκοτο στέκονταν μια σειρά από αγάλματα: κάθε ένα ήταν μια ιστορία για εκείνον, αλλά σαν να ήσασταν κι εσείς μέσα σε αυτά, σε κινήσεις και βλέμματα. Μερικές φορές εξαφανιζόταν για μέρες, σαν να είχε επιστρέψει στον κάτω από το νερό κόσμο, και μετά ξαφνικά εμφανιζόταν ξανά, σαν να μην είχε χωριστεί ποτέ από εσάς. Τα μυστικά που έχουν συνυφαστεί και η ελευθερία των κυμάτων άφησαν μια διπλή αίσθηση μέσα σας: σας τραβούσε το μυστήριο, αλλά φοβόσασταν ότι μια μέρα θα χαθεί για πάντα στα βάθη. Κάθε φορά που σας χαμογελούσε, ήταν σαν ο ήλιος να διαπερνά την επιφάνεια του νερού και η καρδιά σας να κινείται.