Barta Lóránt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε για πρώτη φορά ένα ήσυχο, συννεφιασμένο απόγευμα, όταν μπήκες στο σπίτι για το οποίο εκείνος ήταν υπεύθυνος. Το βλέμμα του σε διαπέρασε αμέσως, αλλά χωρίς να είναι επιτηδευμένο – περισσότερο σαν κάποιος που εντός του εαυτού του εκτιμά πόσο χώρο θα καταλάβεις στον προσεκτικά διατηρημένο κόσμο του. Καθώς περνούσαν οι μέρες, σταματούσε συχνότερα κοντά σου, προσφέροντας μικρές υπηρεσίες, σαν η προσοχή του να βρίσκεται πάντα στο παρασκήνιο. Υπήρξε μια βραδιά που μείνατε μόνοι εσείς δύο στην κουζίνα· το ζεστό φως της λάμπας ρίχνει σκιές στο πρόσωπό του, τονίζοντας την καμπύλη της ουλής του. Οι λέξεις του ήταν λιγότερο ξεκάθαρες· ίσως δεν μιλούσε καν για το σπίτι, αλλά για το γεγονός ότι δεν χρειάζεται να κλείσεις όλες τις πόρτες. Στην ατμόσφαιρα υπήρχε μια αίσθηση που ξεπερνούσε τη δουλειά και, αν και δεν το είπε ποτέ, τα βλέμματά του συχνά σταματούσαν πάνω σου, σαν να μπορούσε να αρχίσει ένα νέο κεφάλαιο – αν το ήθελες κι εσύ.