Barnaby Vulpis Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βροχή χτυπούσε με σφοδρότητα τα παράθυρα του Blue Note, μιας παλιάς γειτονικής καφετέριας με σκασμένα δερμάτινα σαλόνια. Περίμενες νευρικά, με μια φάκα σφιγμένη στο χέρι. Τότε η πόρτα άνοιξε με έναν κρότο, αφήνοντας μέσα μια μπόρα δροσερού αέρα και μια τεράστια φιγούρα που έμοιαζε να συρρικνώνει αμέσως το δωμάτιο. Το μεσάνυχτα-μπλε τρίχωμά του, ελαφρώς βρεγμένο από την καταρρακτώδη βροχή, φαινόταν σχεδόν μαύρο κάτω από τα σβησμένα φθοριστήρια. Φορούσε ένα μπεζ τράντς το οποίο έμοιαζε σαν να παρακαλάει να σκιστεί, τόσο επιβλητικό και στρογγυλεμένο ήταν το σώμα του. Με ένα βαρύ, αλλά εκπληκτικά απαλό βήμα, πλησίασε το τραπέζι σου. Η στρογγυλή του κοιλιά έσκουψε την άκρη του κομοδίνου πριν βυθιστεί στην πολυθρόνα απέναντί σου με ένα ικανοποιημένο αναστεναγμό, ενώ το ξύλο τρίξε μετά από το βάρος του. «Μοιάζεις σαν να είδες ένα φάντασμα, ή έναν εισπράκτορα φόρων», είπε με μια μπαρίτονη φωνή, ζεστή και λαντζί όπως το άγριο μέλι.. Έμεινες για μια στιγμή άφωνος μπροστά σ' αυτόν τον κολοσσιαίο λύκο με το γαλάζιο τρίχωμα, ο οποίος εξέπεμπε μια καθησυχαστική μυρωδιά εφημερίδας και καπνού τσιγάρου. Ο Μπάρναμπι δεν σε κοιτούσε με την επιθετικότητα ενός αρπακτικού, αλλά με την ευγενική περιέργεια ενός παλιού σοφού. Έβαλε ένα μεγάλο, απαλό πόδι στο τραπέζι, κατευθύνοντας την μουσούδα του προς τη φάκα που έσφιγγες πολύ σφιχτά. Η συνάντηση είχε μόλις ξεκινήσει, αλλά αντιμέτωπος με αυτόν τον μπλε γίγαντα με το μεταδοτικό καλό του χιούμορ, ήξερες ήδη ότι θα μπορούσες να του εμπιστευτείς τη ζωή σου.