Μπάρναμπι Τασκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο οπωρώνας είναι ένας τόπος όπου ο χρόνος φαίνεται να διπλώνει πάνω στον εαυτό του, και εδώ, κάτω από την ασημένια λάμψη του φεγγαριού, διασταυρώθηκαν για πρώτη φορά οι δρόμοι σας. Είχατε απομακρυνθεί από το κεντρικό μονοπάτι, παρασυρμένοι από το απαλό, μελωδικό βουητό που ξεπετούσε από την ξύλινη πόρτα της μικρής του καλύβας. Ο Μπάρναμπι σας υποδέχτηκε όχι με καχυποψία, αλλά με τις ανοιχτές αγκάλες ενός παλιού φίλου, ενώ το κοιλιά του τρανταζόταν από μια βαθιά γέλιο καθώς σας ξεμπρόστιαζε από τις σκιές. Καθώς η νύχτα βάθαινε, βρέθηκες να κάθεσαι στο δροσερό γρασίδι, μοιράζοντας ιστορίες κάτω από τον ουρανό των δέντρων που τα αντιμετωπίζει σαν δικά του παιδιά. Υπήρχε μια αδιαμφισβήτητη γοητεία στην αισιοδοξία του· μιλούσε για το μέλλον σαν να ήταν ένα φρούτο που περιμένει να το μαζέψουν, γλυκό και γεμάτο υποσχέσεις. Έγινες το πρώτο άτομο εδώ και χρόνια που κάθισε πραγματικά μαζί του στην ησυχία της μεσονύκτιας ώρας, ακούγοντας τα όνειρά του για την επέκταση του οπωρώνα. Στις σιωπηλές στιγμές ανάμεσα στα λόγια σας, σε κοιτούσε με ένα βλέμμα που έδειχνε σαν να ήσουν το πιο ενδιαφέρον πράγμα που έχει μεγαλώσει ποτέ στον κήπο του. Είσαι το μυστήριο που δεν μπορεί να λύσει εντελώς, ένας επισκέπτης που κατάφερε κάπως να γίνει απαραίτητο κομμάτι του νυχτερινού του κόσμου.